Uncategorized

ห้องเก็บโกศ เรื่องเล่า-เรื่องหลอน

Posted by Pinkie on
ห้องเก็บโกศ เรื่องเล่า-เรื่องหลอน
ห้องเก็บโกศ 

ห้องเก็บโกศ เรื่องเล่า-เรื่องหลอน

เหตุการณ์เกิดขึ้นที่บ้านพักแห่งหนึ่งในจังหวัดน่าน เมื่อประมาณสองปีที่ผ่านมา คุณตั้มทำงานเป็นพนักงานขายเครื่องใช้ไฟฟ้า อยู่ฝ่ายโปรโมชั่น วิ่งงานทั่วประเทศ
หัวหน้าคุณตั้มบอกกับคุณตั้มว่า “ตั้ม เดี๋ยวช่วงเดือนพฤศจิกาเนี่ย พี่มีงานที่ จังหวัดน่าน ไปให้พี่หน่อยได้มั้ย เดือนนึง” คุณตั้มก็อ้ำๆ อึ้ง แต่ก็ตอบไปว่า “โอเคพี่ ผมว่างพอดีเลย เดี๋ยวผมไปให้ก็ได้” หัวหน้าก็ถามว่า “ตั้มมี

ที่พักอยู่แถวนั้นหรือเปล่า” คุณตั้มตอบว่า “ผมไม่มีครับ ว่าจะไปหาเช่าที่นั่นแหละ” หัวหน้าจึงบอกมาว่า “ตั้มไปพักบ้านแม่พี่มั้ย อยู่ห่างจากตัวห้างไม่ไกลมาก” คุณตั้มก็เลยตกลง เพราะจะได้ประหยัดไปด้วยในตัว
พอถึงวันกำหนด คุณตั้มก็ขี่บิ๊กไบค์จากกรุงเทพขึ้นไปจนถึงน่าน ช่วงนั้นกำลังเห่อบิ๊กไบค์อยู่ด้วย ก็ได้โทรถามทางเป็นระยะๆ จนไปถึงบ้านคุณแม่ของหัวหน้า ซึ่งหัวหน้าได้โทรบอกคุณแม่ไว้ก่อนแล้ว
บ้านหลังนี้เป็นบ้านหลังใหญ่มาก ตั้งอยู่ในหมู่บ้านเล็กๆ มีคนอยู่ประมาณสามสิบหลังคาเรือน คุณแม่จะอาศัยอยู่บ้านหลังนี้คนเดียว ลักษณะเป็นบ้านสองชั้น ยกใต้ถุนสูง ชั้นล่างเป็นปูน ชั้นบนจะเป็นไม้สัก พื้นที่บ้านเกือบๆ

หนึ่งร้อยตารางเมตร ชั้นล่างจะมีประมาณสิบกว่าห้อง ชั้นบนจะมีห้าห้อง คุณแม่จะนอนอยู่ชั้นบน
เวลาที่คุณตั้มจะไปทำงาน จะต้องขี่รถข้ามไปอีกอำเภอนึง ระยะทางประมาณเกือบๆ ห้าสิบกิโลเมตร ใช้เวลาประมาณครึ่งชั่วโมง คุณแม่ของหัวหน้าเป็นคนใจดีมาก ต้อนรับคุณตั้มอย่างดี มีอาหารให้ทานทุกวัน
คุณแม่ก็ถามคุณตั้มว่า “ตั้มจะนอนที่ไหน” คุณตั้มตอบว่า “งั้นผมขอนอนชั้นล่างละกัน” คุณตั้มจึงเอาข้าวของเข้าไปเก็บในห้อง ก็รู้สึกว่าบ้านหลังนี้ใหญ่มากก็จริงแต่ก็มืดมาก อึมครึม ไม่โปร่ง เพราะถึงตัวบ้านจะมีหน้าต่างเยอะแต่ก็ไม่ได้ถูกเปิดไว้เลย
ตกกลางคืนจะหนาวมาก เกือบๆ สิบองศา คุณตั้มก็นอนพักผ่อนตามปกติ เวลาประมาณห้าทุ่ม หูได้ยินเสียงคนเดินอยู่ชั้นบน ลักษณะเหมือนคนเดินทิ้งน้ำหนักลงบนแผ่นไม้ จนไม้ลั่นดัง เอี๊ยดดดด คุณตั้มคิดว่าคุณแม่อาจจะ

ยังไม่นอน
เช้าวันต่อมา คุณแม่ก็ลงมาทำกับข้าวให้ทาน คุณตั้มจึงถามว่า “แม่ครับ ปกติแม่เป็นคนนอนดึกเหรอครับ” คุณแม่ก็ตอบว่า “สองทุ่มครึ่งแม่ก็นอนแล้ว” คุณตั้มจึงถามไปอีกว่า “แต่ห้าทุ่มผมยังได้ยินเสียงคนเดินอยู่เลยนะครับแม่” คุณแม่ก็ตอบว่า “อ๋อ สงสัยเป็นเสียงไม้ลั่นน่ะลูก”
คุณตั้มคิดในใจว่า เสียงที่ได้ยินมันเป็นเสียงของคนลงฝีเท้าชัดๆ แต่ก็ไม่ได้ถามอะไรต่อ แล้วออกไปทำงาน คุณตั้มจะอยู่ที่ห้างเวลาสิบโมงจนถึงหนึ่งทุ่ม กว่าจะขี่รถกลับมาถึงบ้านก็ประมาณสองทุ่ม ปกติคุณแม่จะขึ้นบ้าน

นอนประมาณทุ่มครึ่ง แต่คุณแม่ก็ได้บอกไว้ว่าถ้าเกิดมาถึงบ้านแล้ว ให้เรียกคุณแม่ก็ได้ ส่วนบ้านจะไม่ได้ล็อกประตู คุณตั้มก็งงว่าบ้านนี้ทำไมถึงไม่ล็อกประตูเลยสักบาน
ด้วยความเกรงใจคุณตั้มก็เลยไม่กล้าเรียก จังหวะที่กำลังเปิดประตูเข้าไป ก็สังเกตเห็นไฟบนชั้นสองเปิดไว้อยู่ห้องหนึ่ง แล้วมีคนชะโงกหน้าออกมาดู แล้วก็หายไป คุณตั้มคิดว่าเดี๋ยวคุณแม่ก็คงจะลงมา จึงเอามอเตอร์ไซค์เข้าไปเก็บ แล้วไปนั่งทานข้าวที่คุณแม่เตรียมไว้ให้ในห้องครัว
ทานไปสักพักก็คิดว่า ทำไมคุณแม่ยังไม่ลงมาสักที หรือว่าแค่ชะโงกออกมาดูเฉยๆ สักพักก็ได้ยินเสียงคนเดินขึ้นๆ ลงๆ อยู่ตรงบันได ซึ่งโต๊ะที่คุณตั้มนั่งทานข้าวอยู่ สามารถมองเห็นบันไดได้ แต่ก็ไม่เห็นมีใครลงมาสักที
แอ๊ดดด…แอ๊ดดด…กร็อบ…กร็อบ…
จนคุณตั้มเริ่มรู้สึกผิดสังเกต จึงเปิดไฟฉาย แล้วหาอะไรใกล้ตัวที่พอจะใช้ทุบตีได้ คิดในใจว่าต้องมีโจรหรืออะไรสักอย่างแน่ แล้วค่อยๆ เดินย่องเข้าไปใกล้ๆ บันได แต่อยู่ดีๆ ก็เหมือนมีคนวิ่งหนีขึ้นบันได ตึง! ตึง! ตึง! ตึง! คุณตั้มคิดว่าต้องเป็นขโมยแน่ๆ จึงรีบวิ่งตามขึ้นไปชั้นบน
ตามมาจนมาหยุดอยู่ที่กลางบ้าน พยายามมองฝ่าความมืดรอบๆ ตัวเพื่อหาต้นตอของเสียงนั้น แต่ก็ไม่เจอใคร สักพักคุณแม่ก็เปิดประตูออกมา แล้วถามคุณตั้มว่า “ตั้ม มีอะไร เห็นวิ่งขึ้นบันไดมาเสียงดัง” คุณตั้มจึงบอกว่า “แม่ ผมเห็นมีคนวิ่งขึ้นมาข้างบนนี้ แม่เห็นมั้ย” คุณแม่ก็ตอบว่า “ไม่เห็นนะ ไม่มี” คุณตั้มจึงสังเกตไปรอบตัว ก็พบว่านอกจากห้องนอนของคุณแม่แล้ว ห้องที่เหลือก็ถูกคล้องกุญแจไว้หมดทุกห้อง คุณตั้มจึงเดินลงไปนอนด้วยอาการงงๆ
ผ่านไปไม่ถึงสิบนาที คุณตั้มก็ได้ยินเสียงคนเดินอยู่ชั้นบน ในห้องที่อยู่ตำแหน่งเหนือหัวซึ่งตรงกับห้องของคุณตั้มพอดี ลักษณะเหมือนมีหลายคน แอ๊ด แอ๊ด กร๊อก แอ๊ด แอ๊ด… เสียงนั้นค่อยๆ เดินลงมาจากบันได แล้วมาเดินวนไปมาอยู่หน้าห้องคุณตั้ม สักพักก็เดินขึ้นบันไดกลับไปชั้นบน และไม่ได้ยินเสียงเปิดประตูด้วย คุณตั้มแปลกใจมาก แต่ก็ไม่อยากคิดอะไร
วันต่อมา คุณตั้มกลับเข้าบ้านประมาณสี่ทุ่ม นั่งเคลียร์งานอยู่ในห้อง อยู่ๆ ก็ได้ยินเสียง ตึง!ลักษณะคล้ายๆ เสียงคนล้ม คุณตั้มคิดว่าเป็นคุณแม่ ด้วยความตกใจจึงรีบวิ่งขึ้นบันได ไปหยุดอยู่ตรงพื้นที่โล่งๆ กลางชั้นสอง แล้วเสียงก็ดังขึ้นอีก ตึง! ครั้งนี้มันดังออกมาจากห้องหนึ่ง ซึ่งเดิมทีมันถูกล็อกอยู่ แต่คราวนี้ประตูมันเปิดแง้มอยู่เล็กน้อย คุณตั้มจึงรีบวิ่งพรวดเข้าไปในห้อง รู้สึกเข่าอ่อน เนื้อตัวเย็นเฉียดขึ้นมาทันที!
เพราะภายในห้องที่อับและมืดทึบนี้ เบื้องหน้าปรากฏมีโกศใส่กระดูกตั้งเรียงรายอยู่ในตู้ข้างห้องเกือบๆ สิบถึงยี่สิบอัน มีทั้งโกศไม้และโกศที่เก่ามากจนแตก รวมถึงผ้าห่อกระดูกสีขาว ฝั่งตรงข้ามมีรูปภาพขาวดำจำนวนมากมายตั้งเรียงรายอยู่ในตู้ มีชุดไทยโบราณหลายชุด แขวนอยู่ที่ผนังของฝั่งที่เป็นหน้าต่าง
คุณตั้มตกใจล้มลงก้นจ้ำเบ้าและนั่งตัวแข็งอยู่หน้าประตู ไม่มีแรงเหลือที่จะลุกเดินออกมาจากตรงนั้น แล้วรู้สึกมีคนมาจับที่หัวไหล่ คุณตั้มสะดุ้งสุดตัว เหลียวกลับไปมอง เห็นคุณแม่ยืนอยู่ด้านหลัง แล้วถามว่า “ตั้ม เป็นอะไรลูก แล้วตั้มเปิดห้องนี้ได้ยังไง?!” คุณตั้มตอบด้วยเสียงสั่นๆ ว่า “ผมเปล่าเปิดครับแม่ ผมได้ยินเสียงดังออกมาจากในห้องนี้ ผมคิดว่าแม่ล้ม ก็เลยขึ้นมาดู” คุณแม่จึงพูดว่า
“อ๋อ ไม่เป็นไรหรอก สงสัยบรรพบุรุษของแม่เห็นคนแปลกหน้าเข้ามาอยู่ในบ้าน ก็เลยออกมาทักทาย…”
หลังจากวันนั้นอีกเกือบเจ็ดวัน คุณตั้มถึงมีโอกาสได้จุดธูปบอกกล่าว คุณตั้มลองสังเกตดูก็พบว่า บ้านหลังนี้ไม่มีศาลพระภูมิเลย และหลังจากสืบถามก็ได้ความว่า เดิมทีตรงนี้เป็นบ้านหลังเก่าที่อยู่กันมาหลายชั่วอายุคน แต่ถูกสร้างแทนที่ด้วยบ้านหลังใหม่นี้แทนหลังเก่าที่ทรุดโทรมไปตามกาลเวลา
คุณตั้มเคยถามคุณแม่ว่าเคยเจอแบบนี้บ้างไหม แต่คำตอบที่ได้กลับมาคือ “ก็เจอกันเป็นเรื่องปกติ” ซึ่งสำหรับคนในบ้านวิญญาณเหล่านี้ถือว่าเป็นบรรพบุรุษ แต่กับคุณตั้มผู้มาอยู่ใหม่มันไม่ใช่อย่างนั้นเลย
ในตอนแรกที่คุณตั้มสงสัยว่า ทำไมบ้านหลังใหญ่โตหลังนี้ถึงไม่ล็อกประตูเลย เมื่อได้เจอกับเหตุการณ์นี้ก็ถึงบางอ้อ… เพราะนั่นคงไม่มีโจรหน้าไหนกล้ามาขึ้นบ้านหลังนี้เป็นแน่
หลังจากนั้น คุณตั้มต้องอยู่ที่บ้านหลังนี้อีกเกือบเดือน และบ่อยครั้งที่จะได้ยินเสียงคนเดินจากชั้นบนลงบันได แล้วมาหยุดอยู่ที่หน้าห้องคุณตั้ม แล้วเดินกลับขึ้นไปชั้นบนเหมือนเดิม วนเวียนอยู่อย่างนี้เสมอ และนี่ก็คือเรื่องราวทั้งหมด…

Uncategorized

เรียกวิญญาณตายโหง เรื่องเล่า-เรื่องหลอน

Posted by Pinkie on
เรียกวิญญาณตายโหง  เรื่องเล่า-เรื่องหลอน
เรียกวิญญาณตายโหง

เรียกวิญญาณตายโหง เรื่องเล่า-เรื่องหลอน

ตอนผมเรียนอยู่ปี 3 ที่มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งที่มีสาขาอยู่ที่นครปฐม วันนั้นจำได้ว่าเป็นวันสอบเสร็จพอดี หลายคณะสอบเสร็จพร้อมกัน ในคืนนั้นจึงมีงานเลี้ยงฉลองกันใหญ่โตที่ผับแห่งหนึ่งใกล้ๆ กับมหาวิทยาลัย ทุกคนต่างสนุกกันมาก ทั้งกินเหล้า จีบสาว แด๊นซ์ คือปลดปล่อยเต็มที่หลังจากที่เครียดกันมานาน จนถึงเวลาผับใกล้ปิด คนก็เริ่มทยอยกลับกันไป ส่วนพวกผมที่กำลังจะกลับ จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงแก้วแตก เลยหันไปมอง เห็นผู้ชายกำลังทะเลาะกับผู้หญิงหน้าตาดีคนหนึ่ง ผมพยายามมองดีๆ จึงรู้ว่าเธอคือน้องในคณะศึกษาศาสตร์ที่หน้าตาดี และเป็นที่หมายปองของหนุ่มๆ ในมหาวิทยาลัย จากนั้นน้องเค้าก็ผลุนผลันออกจากร้านไป สตาร์ทรถออกตัวไปอย่างรวดเร็ว ผมกับเพื่อนๆ ที่เดินตามออกไป ได้เห็นแค่เพียงไฟท้ายรถแล่นผ่านความมืดหายไป

หลังจากออกจากผับ พวกผมก็แวะตลาดกินโจ๊กกันให้อิ่มท้องจะได้นอนหลับสบาย พอเสร็จก็ขับรถกลับหอใน มหาวิทยาลัย แต่พอพ้นประตูรั้วเข้ามา ก็เห็นรถพยาบาล รถกู้ภัย เปิดไซเรนวูบวาบไปหมด พอขับพ้นโค้งมา เพื่อนก็สะกิดบอก ‘เฮ้ยๆ มีรถแหกโค้งว่ะ จอดๆ ลงไปดูหน่อย..’ ผมก็ทำตามที่เพื่อนบอก จอดรถข้างทางแล้วลงไปดูกัน คือที่โค้งนี้เคยมีอุบัติเหตุบ่อย ถึงแม้จะอยู่ในบริเวณของมหาวิทยาลัยก็ตาม เพราะเป็นโค้งใหญ่ ต้นไม้เยอะ ถนนก็ลื่น ไฟทางก็ไม่ค่อยจะติด ถ้าไม่ชินทาง หรือเมามาก็แหกโค้งกันได้ง่ายๆ เลย เคยมีนักศึกษาตกลงไปประจำ ตายมาแล้วก็หลายราย.. พอผมกับเพื่อนๆ ลงไปดู เห็นรถที่คว่ำล้อชี้ฟ้าเลย ผมจำได้ว่าเป็นรถของน้องผู้หญิงคนนั้นที่ทะเลาะกับผู้ชายในผับ เลยรีบเดินลงไปดูใกล้ๆ ที่เกิดเหตุ ตอนนั้นไทยมุงมากันเพียบ ทั้งขบวนนักศึกษาที่ขี่รถตามกันมา พยาบาล หน่วยกู้ภัย วุ่นวายกันไปหมด.. พอกู้ภัยงัดร่างน้องเค้าออกมาได้ สภาพน้องเค้าคือตายคาที่ เละเลย ผมไม่ขออธิบายแล้วกัน.. พอทุกอย่างเริ่มสงบ ต่างก็แยกย้ายกันกลับหอ กลับไปเม้าท์กันเป็นเรื่องเป็นราวใหญ่โต

วันต่อมา หลังจากสร่างเมากันเรียบร้อย ก็นั่งจับกลุ่มเม้าท์กันเรื่องของน้องผู้หญิงที่เกิดขึ้นเมื่อวานต่อ จนมีเพื่อนคนหนึ่งอุตริพูดขึ้นมาว่า ‘ถ้าพวกมึงอยากรู้นะว่าน้องเค้าตายเพราะอะไร? เดี๋ยวคืนนี้จะเชิญวิญญาณน้องเค้ามาลงถ้วยแก้ว แล้วเดี๋ยวกูถามให้..’ ไอ้เพื่อนอีก 3-4 คน ก็ดันเห็นดีเห็นงามไปด้วย ผมก็ได้แต่บอกว่า ‘อย่าเลย..อย่าไปล้อเล่นแบบนี้’ แต่ก็ไม่มีใครฟังผม ..ตกดึกประมาณเที่ยงคืน ไอ้เพื่อนหัวโจกมันก็เริ่มปฏิบัติการณ์ทันที โดยพาเพื่อนๆ ที่เหลือขับรถไปยังจุดเกิดเหตุ พร้อมกับธูปเทียน และถ้วยแก้วที่มันเตรียมไว้ ส่วนผมไม่ไป ขอรออยู่ที่ห้อง เพราะไม่อยากล้อเล่นกับอะไรแบบนี้.. ประมาณครึ่งชั่วโมง พวกมันก็กลับมา โดยไอ้หัวโจกเป็นคนถือธูปดอกหนึ่งที่มีถ้วยแก้วครอบธูปไว้ ไม่ให้ควันธูปลอยหายไป ประหนึ่งว่าได้เชิญดวงวิญญาณมาอยู่ในถ้วยแก้วนี้แล้ว เพื่อนที่เหลือปูเสื่อ กางกระดานที่ใช้เล่นผีถ้วยแก้ว และเอาถ้วยแก้ววางลงบนกระดาน จัดแจงนั่งล้อมวงกันเหมือนรู้งาน ส่วนผมขอดูอยู่ห่างๆ ไม่อยากเข้าไปเกี่ยวข้องด้วย

เพื่อนหัวโจกเริ่มถามคำถามไปเรื่อย ‘คุณชื่ออะไร? ..ใช่น้องคนที่ตายเมื่อวานหรือเปล่า? ..ตายเพราะอะไร?’ สารพัดที่จะถาม ผมนั่งฟังอยู่บนเตียงเงียบๆ เวลาผ่านไปพักใหญ่ๆ แก้วก็เริ่มขยับครับ แล้วค่อยๆ ตอบคำถาม ที่เพื่อนๆ ถามทีละข้อๆ จนมาถึงเพื่อนคนหนึ่งมันถามว่า ‘อยากหาตัวตายตัวแทนไหม?’ เพื่อนที่ร่วมเล่นร้อง ‘เฮ้ย!’ พร้อมกันด้วยความตกใจ แล้วแก้วก็ค่อยๆ ขยับไปที่คำว่า ‘ใช่’ ทั้งวงผีถ้วยแก้วนี่เงียบสนิท ไอ้เพื่อนคนเดิมถามไปอีกว่า ‘แล้วจะเอาไปเมื่อไร?’ แก้วก็เลื่อนไปที่เลข 3 เพื่อนอีกคนทำหน้าที่แปลบอก ‘ภายใน 3 เดือน..’ ตอนนั้นผมเริ่มใจไม่ค่อยดีแล้ว เพื่อนคนเดิมถามต่ออีกว่า ‘จะเอา ผู้ชาย หรือผู้หญิงไป?’ แก้วก็ขยับไปที่ตัว ‘ช’ เพื่อนอีกคนก็แปลว่า ผู้ชาย.. ทั้งวงเริ่มเคร่งเครียดกันอย่างเห็นได้ชัด เพื่อนคนเดิมพูดต่อว่า ‘จะให้ไปพักแล้ว ขอถามอีกข้อเดียว.. ที่ตายเพราะทะเลาะกับแฟนในผับใช่หรือเปล่า?’ คราวนี้แก้วไม่ขยับเลยนานเป็นหลายนาที จนเพื่อนหัวโจกบอกว่า น้องเค้าคงไปแล้วมั้ง ..พอทำท่าจะเลิกเล่นกัน ปรากฏว่าแก้วเริ่มขยับไปที่เลข 3 อีกครั้ง แล้วก็ไม่ขยับไปไหนอีกเลย จนเพื่อนๆ เลิกเล่นกันไป

จากคืนนั้น พวกผมก็คุยๆ กันว่า ‘รอดูซิ ใน 3 เดือนต่อจากนี้ จะมีใครตายที่โค้งนั้นอีกไหม?’ แต่ก็น่าแปลกครับ เพราะไม่เห็นมีอุบัติเหตุเกิดขึ้นอีกเลยที่โค้งนั้น จนพวกผมสงสัยว่า คืนนั้นที่เล่นกันมันไม่จริงหรอก คงต้องมีใครแกล้งดันแก้วซะมากกว่า.. จนได้เวลาเปิดเทอม 2 พวกผมก็วุ่นวายกับการเรียนจนลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท.. จนมีอยู่คืนหนึ่ง ผมกำลังนอนหลับอยู่บนหอกับเพื่อนๆ ก็มีเพื่อนมาตะโกนเรียกว่าให้ไปดูเพื่อนผมหน่อย อยู่โรงพยาบาล ผมกับเพื่อนในห้องก็รีบไปที่โรงพยาบาลทันที ปรากฏว่า เพื่อนผมหนึ่งในสมาชิกแก๊งค์ผีถ้วยแก้วถูกยิงอาการสาหัส เหตุเพราะไปกินเหล้าแล้วมีเรื่องกับเจ้าถิ่น ต้องส่งตัวเข้า กรุงเทพฯ ด่วนเพื่อไปรักษาต่อ.. หลังจากที่กลับมาจากโรงพยาบาล พวกผมที่เหลือก็มานั่งคุยกันด้วยความสงสัยว่า มันเกิดขึ้นได้ยังไง ปกติเพื่อนคนนี้ไม่เคยมีเรื่องกับใคร ออกจะขี้กลัวด้วยซ้ำ.. แล้วต่อมา เหตุการณ์แปลกๆ ก็เริ่มเกิดขึ้นกับเพื่อนๆ แก๊งค์ผีถ้วยแก้วทีละคนๆ หนึ่งในนั้นคือเพื่อนคนที่เป็นหัวโจก ที่กำลังลงทำงานในเวิร์คช้อป แล้วประแจที่ใช้ขันตัวจับเครื่องกลึง ไม่รู้ใครลืมถอด พอเปิดเครื่องเท่านั้นล่ะ ประแจมันก็กระเด็นเข้าหน้าเพื่อนผมเต็มๆ เย็บไปหลายเข็ม เกือบตาบอด.. อีกคนในกลุ่มก็เจอครับ ขี่มอเตอร์ไซค์อยู่ดีๆ มันบอกว่ามีหมาตัวอย่างใหญ่วิ่งตัดหน้า มันเบรคจนรถเสียหลักล้มได้เลือดกันไป แต่พอมองหา กลับไม่เห็นวี่แววของหมาตัวนั้นเลย.. เหตุการณ์ชักเริ่มไม่ดีแล้ว ตัวผมเองก็หวาดๆ ถึงจะไม่ได้ร่วมเล่นผีถ้วยแก้วด้วย แต่ก็ถือว่าเป็นหนึ่งในกลุ่มเพื่อนๆ ช่วงนั้นผมพยายามระมัดระวังตัวตลอดเวลาทำอะไร

จนมีอยู่คืนหนึ่ง หลังจากเหตุการณ์ร้ายๆ เริ่มสงบ ผมก็ไปเที่ยวผับกับเพื่อนๆ กลุ่มเดิมนี่แหละครับ คืนนั้นขี่มอเตอร์ไซค์ไปกัน 2 คัน พอผับเลิก เพื่อนก็เดินมาคร่อมมอเตอร์ไซค์จะกลับหอ คันหนึ่งซ้อน 3 อีกคันซ้อน 2 ตอนแรกผมนั่งคันที่ซ้อน 3 นั่งตรงกลาง ระหว่างรอเพื่อนอีกคนมา ตอนนั้นนึกยังไงไม่รู้ ผมก้มมองลงไปที่พื้น แสงจากเสาไฟหน้าร้านส่องให้เห็นเงาทอดยาว ไม่รู้ผมตาฝาดหรือเปล่า ผมไม่เห็นเงาหัวตัวเอง!? ในตอนนั้นนี่ขนลุกเลยครับ ผมเอามือกำเหรียญ ร.5 ที่แม่ให้คล้องคอไว้ แล้วบอกเพื่อนว่า ‘เดี๋ยวกูไปนั่งอีกคันดีกว่าว่ะ..’ เพื่อนคนขี่ก็บอกว่า ‘ไปทำไม กูไม่เมา ไอ้คันหลังนั่นเมาปลิ้นเลย ไปกะกูดีกว่า ปลอดภัย!’ จังหวะนั้นเหมือนมีคนอุ้มผมลงจากรถลงมายืนเลย แล้วผมก็เดินไปซ้อนรถคันหลังแทน ส่วนเพื่อนอีกคนที่มาทีหลัง ก็เลยไปซ้อน 3 คันหน้าแทนผม แล้วออกรถไป คันที่ผมซ้อนก็ออกรถตามไป ผมบอกเพื่อนคันผม ‘ค่อยๆ ขี่ ไม่ต้องรีบ..’ ส่วนไอ้คันหน้าบิดหายไปกับความมืดแล้ว..

ทางที่ออกจากผับมันเป็นซอย ก่อนจะเข้าถนนใหญ่มันจะมีโค้งโค้งหนึ่ง พอรถคันที่ผมนั่งมากำลังจะเลี้ยวโค้งเพื่อเข้าถนน หูผมก็ได้ยินเสียงร้องเรียกชื่อแว่วๆ มา ผมเลยบอกให้เพื่อนจอดรถ แล้วมองฝ่าความมืดไป ก็เห็นเพื่อนผมครับ กำลังคลานขึ้นมาจากข้างทาง เลือดนี่เต็มตัวเลย ผมรู้ทันทีแหกโค้งแน่ๆ ผมกับเพื่อนอีกคนรีบวิ่งลงไปดู เห็นรถมอเตอร์ไซค์กระเด็นตกลงไปข้างทาง เห็นเพื่อนอีกคนนอนฟุบหน้ากับพงหญ้า ส่วนอีกคนหาไม่เจอ ไม่รู้กระเด็นไปไหน ต้องขี่รถไปแจ้งตำรวจให้ช่วย กว่าจะเจอก็เกือบเช้า เพื่อนคนนั้นกระเด็นลงไปในคลอง จมน้ำตายครับ.. คนที่หน้าฟุบกับพงหญ้า คอหัก กระดูกหักหลายจุด ตายเหมือนกัน ส่วนคนที่คลานขึ้นมาเรียกผม แขน-ขาหัก โหนกแก้มร้าว สมองบวม และไปเสียชีวิตในอีก 3 วันต่อมาที่โรงพยาบาล.. ผมต้องเสียเพื่อนในห้องไปถึง 3 คนในคืนเดียวกัน

เหตุการณ์นี้ทำให้ผมนึกไปถึงเรื่องผีถ้วยแก้ว ที่วิญญาณน้องคนนั้นบอกจะมาเอาตัวตายตัวแทน เพราะลองนับวันดู นี่ก็เกือบจะครบ 3 เดือนแล้วจากวันนั้น.. แล้วที่แก้ววิ่งไปที่เลข 3 ตอนหลัง มันอาจจะหมายถึง 3 ชีวิตของเพื่อนผมก็ได้! ผมต้องย้ายออกจากหอเพราะทนรับสภาพไม่ได้ ต้องไปอาศัยนอนกับเพื่อนห้องอื่นไปเรื่อยๆ ในเทอมนั้น ผมหลอนไปหมด ไม่กล้าอยู่คนเดียว ขนาดเข้าห้องน้ำยังต้องให้เพื่อนมานั่งเฝ้าคอยคุยเป็นเพื่อน เรียกว่าสติเสียไปเลยครับ จากนั้นผมก็หมั่นทำบุญอุทิศให้วิญญาณน้องคนนั้น และเพื่อนๆ ตลอดมาจนกระทั่งทุกวันนี้ครับ.. RIP…

Uncategorized

เรื่องเล่า-เรื่องหลอน มอเกษตรศาสตร์

Posted by Pinkie on
เรื่องเล่า-เรื่องหลอน มอเกษตรศาสตร์
มอเกษตรศาสตร์

เรื่องเล่า-เรื่องหลอน มอเกษตรศาสตร์

เคยมีนิสิตซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์รับจ้างแล้วประสบอุบัติเหตุ เสียชีวิต (คงจะจริง มานขับยังกะสนามแข่ง)

ที่วิทยาเขตศรีราชาตรงประตู 1 มีคนเคยเล่าให้ฟังว่า ตอนดึกๆห้ามขับรถไปตรงนั้น เพราะมีรุ่นพี่จามาเอาวิญญาณไปอีก 4 ดวง (แต่เค้าเอาเฉพาะคนหน้าตาดีน่ะ)

ที่วิทยาเขตศรีราชาห้องน้ำที่ตึก EnG ไม่มีกระจก เพราะว่า มีคนเห็นสิ่งลึกลับบ่อยมาก จนต้องเอากระจกออก

-ที่วิทยาเขตศรีราชา หอในตึก 3-4 นมาก เคยมีคนเห้นบ่อยๆ เพราะเปนป่าช้าเก่า

-ที่วิทยาเขตศรีราชา หลวงพ่อเคยมาทำพิธีปัดรังควานที่มอ แต่ท่านบอกว่าที่นี่แรงเกินไป

-ที่วิทยาเขตศรีราชา สักตอน ประมาณตี 2 ให้ออกมาดู ถ้าอยากเห็น…. คนอ้วก

-ที่วิทยาเขตกำแพงแสน เวลาขี่มอไซด์เข้า-ออกนอกม.ตอนกลางคืน พยายามอย่ามองตรงต้นนนทรีข้างทางมากนะ ถ้าไม่อยากเห็นใครก็ไม่รู้มากวักมือเรียก ได้ข่าวมาว่านนทรีแทบทุกต้นมีประวัติ

-ที่วิทยาเขตกำแพงแสน ใต้ตึกปฐพี เคยเจอนิสิตเป็นกลุ่มเลยมาซ้อมลีด แต่พอมองไปอีกทีก็ไม่เจอแล้ว แล้วตกลงที่เห็นก็ไม่รู้ว่าใคร(ประสบการณ์ตรง)

-ที่วิทยาเขตกำแพงแสน เวลาซ้อมstuffเชียร์ของคณะช่วงซัมเมอร์ ให้ระวังจะมีใครก็ไม่รู้มานั่งฟังด้วย

-ที่หอใน(หญิง) มีหอๆนึงเคยเป็นโรงพยาบาลสมัยสงครามโลกครั้งที่ 2 วันดีคืนดีจะได้ยินเสียงคนเดินลากโซ่ตรวน และห้องน้ำหญิงรวมบางคืนจะมีเสียงคนอาบน้ำอยู่ แต่พอเดินไปดูไม่มีคนเลยซักคน

-หอใน (หญิง) อีกตึกนึง แต่ก่อนกระจกเดิมตรงบันไดทางขึ้น(ตอนนี้เปลี่ยนใหม่แล้ว) จะมีเงาคนวูบวาบเสมอๆ บางครั้งยืนแปรงฟันอยู่ที่อ่างล้างหน้าหน้าห้อง เงยหน้าขึ้นมาก็มีผีทหารยืนอยู่ข้างหลัง…..

-“ตึก SCL” ตึกนี้เป็นแล็บเคมีและถือว่าเป็นตึกที่มีเรื่องเล่าเยอะที่สุดของมหาวิทยาลัยนี้เลยล่ะ เพราะตึกแห่งนี้เคยมีคนงานตกลงมาตาย และมีเรื่องเล่ามาว่าหากใครไปยืนหน้าตึกแล้วมองลอดใต้หว่างขาขึ้นไป จะเห็นคนนั่งห้อยขาอยู่ที่ดาดฟ้าตึก บางคนไปอ่านหนังสือใต้ตึกตอนกลางคืน ก็จะเห็นคนเลือดท่วมเดินผ่านไปมา บ้างก็ว่าได้ยินเสียงสวดชินบัญชรทำเอาขนลุกไปตามๆ กัน

-“Loving Way” ฟังจากชื่อแล้วต้องคิดว่าถนนแห่งความโรแมนติกแน่ๆ แต่นี้เป็นอีกหนึ่งเรื่องหลอนที่มีความโรแมนติกปนอยู่ด้วย เพราะถนนเส้นนี้จะเป็นถนนที่เด็กม.เกษตรฯ ทุกคนจะรู้จักกันเป็นอย่างดี และมีความเชื่อว่าในตอนกลางวันถ้าหนุ่มสาวมาปั่นจักรยานซ้อนกัน จะทำให้สมหวังในความรัก หรือได้เป็นแฟนกันนั่นเอง แต่ถ้ามาปั่นในตอนกลางคืนล่ะจะเป็นอย่างไร และถ้าหากคนปั่นกับคนซ้อนนั่งหันหลังชนกันแล้วด้วย เขาว่ากันว่าจะเห็นอะไรบางอย่างระหว่างที่ปั่นอยู่ในถนนสายนั้น

ขอขอบคุณแหล่งที่มา facebook.com

Uncategorized

เสียงตามสาย เรื่องเล่า-เรื่องหลอน

Posted by Pinkie on
เสียงตามสาย เรื่องเล่า-เรื่องหลอน
เสียงตามสาย

เสียงตามสาย เรื่องเล่า-เรื่องหลอน

ดิฉันยอมรับว่าเป็นคนกลัวผี เพราะเคยได้ยินเรื่องผีมาตั้งแต่เล็กจนโต ชีวิตจริงยังไม่เคยถูก ผีหลอก จังๆ สักทีนะคะ อาจจะเคยถูกผีหลอนมาบ้างแต่ก็น่าขนหัวลุกพอๆกันน่ะแหละค่ะ

เมื่อราว 5-6 ปีก่อน ดิฉันไปเช่าห้องพักอยู่แถวอนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิด้านหลังร้านอาหารพงหลี ย่านนั้นมีคนพลุกพล่านทั้งกลางวันและกลางคืน ในซอยก็มีแผงอาหารสองฝั่ง ส่วนมากดิฉันก็ฝากท้องตอนเลิกงานแถวนั้นเอง

เช่าห้องอยู่ชั้นสามคน เดียว เพราะใจชอบอิสระ มีเฟอร์นิเจอร์และแอร์พร้อม…โชคดีที่ได้ห้องริม มีหน้าต่างด้านข้างติดกับซอย ในห้องมีโทรศัพท์หัวเตียงที่ต่อจากโอปะเรเตอร์ชั้นล่าง แต่มักไม่ค่อยได้ใช้เพราะส่วนมากก็ใช้มือถืออยู่แล้ว

จู่ๆคืนหนึ่งก็ มีเสียงโทรศัพท์จากหัวเตียงดังขึ้น ขณะที่ดิฉันเพิ่งขึ้นนอนได้ไม่นานนัก เอื้อมมือไปรับพลางนึกสงสัยว่าใครโทร.มา…ก็พอดีได้ยินเสียงหญิงสาวพูดจา อ่อนโยนน่าฟังดังขึ้นว่า…ขอสายต้อยค่ะ!

“กำลังพูดค่ะ” ดิฉันตอบโดยไม่ต้องคิด “ขอโทษ นั่นใครคะ?”

“เอื้อย เองจ้ะ แหม…คิดถึงจังเลย…” เอาละซี! คราวนี้ดิฉันงงมากเพราะไม่คุ้นกับชื่อเธอเลย เสียงก็ไม่เคยได้ยินนึกเท่าไหร่ก็ไม่ออก แต่นึกว่าอาจจะโทรผิดเบอร์ก็ได้ เลยบอกไปตามตรง เธอกลับย้อนถามชื่อจริง ดิฉันน่าจะถามเธอก่อนว่า “ต้อยไหนคะ? ชื่อจริงอะไร?” แต่เมื่อเผลอบอกไปเธอกลับหัวเราะเสียงใส ยืนยันว่าใช่แน่ๆ

ดิฉันชักระแวงขึ้นมาก็ถามชื่อจริงบ้าง เธอบอกว่าชื่อองค์อร เคยทำงานอยู่บริษัท…ดิฉันยิ่งแน่ใจว่าเธอต่อผิดแล้ว อธิบายให้ฟังเธอก็อึ้งไป ทวนเบอร์ให้ฟังก็ตรงกัน

สงสัยว่าจะสายพัน กัน หรือไม่ก็มีปัญหาเบอร์ซ้ำ เอื้อยก็วางหูไป ดิฉันนอนลืมตาโพลง…นึกสงสัยอะไรบางอย่าง แต่ยังนึกไม่ออกว่าสงสัยอะไร?

เสียง โทรศัพท์ดังรัวจนหวิดสะดุ้ง พอรับสายก็ได้ยินเสียงเดิมดังขึ้นอย่างรื่นเริง…ต้อยใช่มั้ย? เมื่อตะกี้ต่อผิด ชื่อเล่นชื่อจริงก็เหมือนกันด้วย! ดิฉันถอนใจเฮือก บอกเสียงเรียบๆ ว่าคราวนี้คุณก็ต่อผิดอีกแล้วค่ะ มาเข้าเบอร์ฉันอีกแล้ว

“ขอโทษค่ะ ขอโทษจริงๆ โธ่! เอื้อย เอ๊ย! ฉันจะทำยังไงเนี่ย ติดต่อต้อยไม่ได้เลย เรื่องสำคัญด้วย”

เธอ พูดเสียงเศร้าน่าเห็นใจ เลยปลอบว่าไม่เป็นไรหรอก ไหนๆก็ทำให้ต้อยคนนี้ตาสว่างแล้ว เอื้อยมีอะไรอยากเล่าก็เล่าเถอะ ถ้าไม่ใช่ความลับนะ นึกว่าเป็นเพื่อนกันแบบต้อยคนนั้นดีมั้ย?

เอื้อย ขอบอกขอบใจยกใหญ่…ในที่สุดเราก็คุยกันอย่างเพื่อน เอื้อยยังงั้น เอื้อยยังงี้…เธอช่างพูด คุยเก่ง บอกว่าตอนนี้กำลังเหงาเหลือเกิน ถึงได้โทร.หาเพื่อน ใครๆก็ไม่ว่างทั้งนั้น อยากระบายเรื่องแฟนที่ยังโกรธกัน ไม่ยอมคืนดีกันเสียที

“เอื้อยผิดเองจ้ะ หึงเขาผิดๆ ใครจะนึกว่าเขาควงน้องสาวเที่ยวล่ะ? เราก็นึกว่าแฟนใหม่…นอกใจเราน่ะซี! เลยว่าเขาไปแรงๆ จนเขาโกรธใหญ่ พอรู้ความจริง โทร.ไปขอโทษก็ไม่ยอมรับ ไปหาที่บริษัทก็หลบหน้า บางทีก็หนีขึ้นรถเลย วันก่อนโทรไปเขากลับบอกว่าเลิกกันดีกว่า ผมไม่ชอบผู้หญิงขี้หึงไร้เหตุผล แล้วอ้างว่าหึงเพราะรัก”

เอื้อยเล่าไปสะอื้นไปจนดิฉันเวทนา แกล้งบอกว่าตัวเองต้องเลิกกับแฟนมาสอง-สามคนแล้ว ผู้ชายดีๆ เยอะแยะไป เมื่อเขาไม่ต้องการเราแล้วจะไปง้องอนจนเสียศักดิ์ศรีทำไม? ตัดใจดีกว่า เสียงหวานๆคงอ้อนเก่ง ตัวจริงคงสวยน่าดู จริงมั้ย?

ดิฉันพูดจนเอื้อยหัวเราะออกมาได้ ขอบอกขอบใจสุดๆ ก่อนจะวางหู…ดูนาฬิกาเกือบสองยาม เราคุยกันมาตั้งแต่สี่ทุ่มเศษแน่ะค่ะ

วัน รุ่งขึ้นดิฉันมัวยุ่งอยู่กับงานจนลืมเรื่องเอื้อยไปสนิท จนตกค่ำแวะทานข้าวแล้วเข้าห้องอาบน้ำมาเปิดทีวีดู เหลือบมองโทรศัพท์…ฉุกคิดว่าเมื่อคืนตัวเองสงสัยเรื่องอะไรกันนะ? พอดีมันดังกริ๊งขึ้นทันใด

“หวัดดีจ้ะต้อย คราวนี้ไม่ได้โทร.ผิดอีกแล้วนะ จงใจโทร.หาเธอจริงๆ”

พริบตานั้นเองที่ดิฉันนึกออกว่าตัวเองสงสัยเรื่องอะไร?

เครื่อง นี้ไม่ใช่สายตรง แต่คนโทร.มาหาต้องระบุหมายเลขห้อง โอปะเรเตอร์ถึงจะต่อให้ถูกต้อง แสดงว่าเอื้อยต้องบอกเลขห้องดิฉันตั้งแต่ครั้งแรกแล้ว! เธอรู้ได้ไง?

ไม่ ต้องเล่นละครให้เสียเวลา ดิฉันถามไปตรงๆ เลยว่าเธอเจาะจงโทร.มาเบอร์นี้ ห้องนี้ รู้ชื่อดิฉันด้วย หมายความว่ายังไงกัน? เธอเป็นใคร? ต้องการอะไรแน่?

มีเสียงสะอื้นเบาๆ ฟังดูโศกเศร้าน่าใจหาย ก่อนจะพูดเสียงปนสะอื้น

“ต้อย จ๋า ยกโทษให้เอื้อยด้วย อย่าโกรธเอื้อยเลยนะ…เอื้อยมีเพื่อนชื่อต้อยอยู่ห้องนี้จริงๆ เอื้อยโทร.มาคุยกับต้อยบ่อยๆ เกือบทุกคืนเลย แต่พอเกิดเรื่องต้อยก็ย้ายหนีไปเลย…เอื้อยเหงา ต้อยจ๋า เอื้อยเหงาเหลือเกิน…โทร.ไปหาใครก็ไม่ยอมรับ จนเอื้อยต้องโทร.มาที่นี่อีกครั้ง…ต้อยไม่เคยตาย ต้อยไม่รู้หรอกว่าโลกหน้าทั้งเหงาทั้งน่ากลัวแค่ไหน…”

เสียงสะอื้น ไห้ค่อยๆ จางหายไป…ดิฉันวางหู เผ่นออกจากห้องไปขออาศัยเพื่อนที่อยู่แถวรางน้ำค้างคืน รุ่งขึ้นก็ขอลางานมาขนของย้ายห้องพักทันที…ถ้าเอื้อยรู้เบอร์มือถือ ดิฉันอาจจะช็อกตายเมื่อได้ยินเสียงเธอก็ได้ค่ะ…

Uncategorized

ด็อปเพิลแกงเกอร์ Doppelgänger เรื่องเล่า-เรื่องหลอน

Posted by Pinkie on
ด็อปเพิลแกงเกอร์ Doppelgänger เรื่องเล่า-เรื่องหลอน
ด็อปเพิลแกงเกอร์  Doppelgänger 

ด็อปเพิลแกงเกอร์ 

วันนี้ขอแหวกแนวหน่อยนะ เนื่องจากเรื่องเล่าในเพจหลายๆ เรื่อง มีเหตุการณ์ที่ผู้เล่า ถูกผีหลอก โดยผีที่เห็นนั้นดันมีรูปร่างหน้าตาเหมือนกับเพื่อน หรือคนรู้จักแบบเป๊ะๆ ทั้งๆ ที่เขาไม่ควรจะมาอยู่ที่นั่นได้ในเวลานั้นๆ อย่างเช่นเรื่อง  ‘ผีห้องเพื่อน’ ที่ลงไปเมื่อคืนก็เช่นกัน โดยการเห็นผีที่มีรูปร่างหน้าตาเหมือนคนรู้จักนั้น เป็นความเชื่ออย่างหนึ่ง เราเรียกสิ่งนี้ว่า “ด็อปเพิล แกงเกอร์” มาจาก ภาษาเยอรมัน Doppelgänger โดย doppel

มีความหมายเดียวกับคำว่า double ในภาษาอังกฤษ หรือแปลไทยว่า “ซ้ำสอง” ส่วนคำว่า gänger หมายถึง goer มีคำเรียกอีกอย่างว่า evil twin “แฝดปีศาจ” หรือ bilocation การปรากฏตนใน 2 สถานที่ ซึ่งมีที่มาจากเรื่องเล่าขานพื้นบ้านของเยอรมัน

นิยามกว้างๆ ของด็อปเพิล แกงเกอร์ กล่าวถึงปรากฏการณ์ที่มีการพบเห็นบุคคลหนึ่ง 2 สถานที่ในเวลาเดียวกัน ศัพท์นี้ได้ถูกนำมาใช้มากที่สุดกับกรณีของฝาแฝดผู้ชั่วร้าย ซึ่งปรากฏให้เห็นโดยทั่วไปในวรรณกรรม และภาพยนตร์แนวลึกลับต่างๆ โดยทั่วไปแล้ว การเห็นด็อปเพิล แกงเกอร์ของเพื่อน ครอบครัว หรือญาติ ถือเป็นสัญญาณแห่งความโชคร้าย ความเจ็บป่วย หรือภยันตรายที่กำลังจะเกิดขึ้นกับเขา ในขณะที่การพบเห็นด็อปเพิลแกงเกอร์ของตัวเอง จะนำมาซึ่งความตาย ถึงอย่างนั้น รายละเอียดที่เกี่ยวข้องกับปรากฏการณ์ที่ว่านี้ ไม่จำเป็นจะต้องเป็นไปในรูปแบบที่เฉพาะเจาะจงดังกล่าว เนื่องจากเรื่องราว และความเชื่อที่เกี่ยวข้องกับคำๆ นี้มีขอบเขตที่กว้างกว่านั้นมาก

ด็อปเพิล แกงเกอร์ เป็นคำที่ใช้เรียกกรณีที่มนุษย์คนหนึ่งได้ปรากฏตัวตนเพิ่มขึ้นมาจากเดิมอีกคนหนึ่ง ซึ่งจะมีลักษณะภายนอกเหมือนกันทุกประการ ว่ากันว่า ด็อปเพิลแกงเกอร์นั้นจะไม่มีเงาของตัวเอง รวมทั้งไม่มีภาพ

สะท้อนบนกระจก หรือผิวน้ำ มันอาจจะให้คำแนะนำอะไรบางอย่างกับบุคคลต้นแบบของมันด้วยเจตนาร้าย ซึ่งยุแยงให้เกิดความเข้าใจผิดต่างๆ หรืออาจจะปรากฏตัวต่อหน้าญาติมิตร เพื่อทำให้เกิดความสับสน และมันอาจจะปรากฏตัวในลักษณะที่สุขภาพแข็งแรงสมบูรณ์ ยามที่บุคคลต้นแบบของมันเจ็บไข้ได้ป่วย ถ้าหากความคิดของมนุษย์ต้นแบบไม่ดี หรือคิดชั่วร้าย ด็อปเพิลแกงเกอร์ของเขาจะกลืนกินความชั่วนั้นมาเก็บไว้ที่ตัวเอง

 

ยังไม่เป็นที่แน่ชัดว่า ปรากฏการณ์ด็อปเพิลแกงเกอร์นั้นเกิดขึ้นด้วยสาเหตุใด? ความเชื่อบางประเภทนั้นยึดหลักที่ว่า มนุษย์ทุกคนบนโลกจะมีฝาแฝดของตนอยู่ หากบุคคลนั้นเป็นคนดี ฝาแฝดก็จะชั่วร้าย หากบุคคลนั้นเป็น

คนชั่วร้าย ฝาแฝดก็จะเป็นไปในทางกลับกัน และการที่ฝาแฝดทั้งสองมาพบกันนั้น ก็จะยังผลให้ทั้งคู่ต้องพบกับจุดจบของชีวิต บ้างก็เชื่อว่าด็อปเพิลแกงเกอร์เป็นภูตผีปีศาจในรูปแบบหนึ่ง ที่จะปรากฏตัวขึ้นเพื่อบ่งบอกถึง

ลางร้าย หากแต่พวกมันไม่ได้นำพามาซึ่งลางร้ายเสียเอง นอกเหนือไปจากนี้แล้ว บุคคลบางกลุ่มมีความเห็นเกี่ยวกับปรากฏการณ์ที่ว่านี้ ว่าน่าจะเป็นรูปแบบหนึ่งของการใช้พลังจิตที่มีชื่อเรียกว่า Out-of-Body Experience หรือ Astral Projection ในกรณีนี้มีการกล่าวอ้างว่า มีหลายคนพบเห็นพราหมณ์บางคนหลายสถานที่ในเวลาเดียวกัน ทั้งๆ ที่พราหมณ์ผู้นั้นกำลังนอนอยู่ เป็นต้น…

Uncategorized

วิญญาณห่วง เรื่องเล่า-เรื่องหลอน

Posted by Pinkie on
วิญญาณห่วง เรื่องเล่า-เรื่องหลอน
วิญญาณห่วง 

วิญญาณห่วง เรื่องเล่า-เรื่องหลอน

ย้อนไปในสมัย 5 ปีก่อน ตอนนั้นผมอยู่แค่ม.3 ผมเป็นพวกชอบฟัง เรื่องผี และดันชอบคนเดียวในห้องซะด้วย ทำให้ผมมีเพื่อนสนิทแค่คนเดียว เพราะมีแต่คนกลัวว่าผมจะเล่าเรื่องผีให้ฟัง
เพื่อนผมชื่อกัน กันเป็นคนผิวเข้ม แขนขายาว สูง 179 เซ็นติเมตร มันเป็นคนที่ตัวสูงคนหนึ่งในห้องเลย การเรียนดี กีฬาก็เก่ง แต่มีเรื่องเดียวที่มันกลัวจนหัวหดนั่นก็คือ ผีนั่นเอง ผมก็เคยถามนะว่าทำไมถึงมาเป็นเพื่อนกับผมทั้ง ๆ ที่กลัวผี มันก็บอกว่าการเป็นเพื่อนน่ะไม่จำเป็นต้องมานั่งคิดเล็กคิดน้อยกับเรื่องแบบนี้หรอก ผมก็เลยรู้สึกสบายใจที่มีเพื่อนสนิทดี ๆ ขนาดนี้
แต่เช้าวันหนึ่ง ขณะที่ผมซื้อของจากสหกรณ์มากินที่ใต้ตึกเรียน กันก็วิ่งมาหาผมแล้วนอนฟุบหลับไปเฉยเลย ผมก็งงว่ามันเป็นอะไร แต่ก็ปล่อยให้มันหลับไป
“เฮ้ย ไอ้โบ๊ต… กี่โมงแล้ว กูนอนนานไปป่ะวะ” กันตื่นมาถามด้วยเสียงงัวเงีย “นอนไปแค่ 2 นาทีเอง นอนต่อเถอะถ้าง่วงขนาดนี้” ผมตอบไปพร้อมเป็นห่วงที่กันมันง่วงจัดขนาดนี้ แต่แล้ว มันก็ตื่นมาด้วยสีหน้าจริงจัง แล้วมองรอบตัวว่ามีใครสังเกตเขาไหม พอคนเริ่มน้อยลงกันก็ปริปากเล่าทันที
“เอ่อ… จำบ้านกูได้ใช่ปะ คือห้องกูมันก็รก ๆ ตามประสาผู้ชาย เมื่อวานกูนอนหลับอยู่ดี ๆ กูก็ได้ยินเสียงใครไม่รู้เดินมาจากหน้าบ้าน แล้วมาหยุดอยู่หน้าห้องกู มันเคาะห้องกูแรงดังปึง ๆ เลย พอกูคลุมโปงพยายามปิดหู มันเกิดโมโหอะไรไม่รู้ขึ้นมา เตะกระเป๋ากูลอยข้ามเตียงกูเลย แล้วมันตะโกนด่ากูอีก รู้ปะมันด่ากูว่าอะไร มันด่ากูว่า “ไม่สนใจกูใช่มั้ย เจอดีแน่!” พอกูได้ยินงี้กูก็นอนไม่หลับอะดิ กูก็เลยง่วงอย่างที่เห็น” กันเล่าเสร็จก็ขอตัวหลับ ส่วนผมที่นั่งฟังก็อึ้งกับสิ่งที่กันเล่า ไอ้กันมันเจอเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอวะ นึกว่าเรื่องผีมันเป็นแค่เรื่องแต่งซะอีก แต่อีกใจหนึ่งผมก็มองว่ามันคงฝันเป็นตุเป็นตะล่ะมั้ง ผมก็เลยไม่ค่อยสนใจเรื่องนี้เลยจนผมเลิกเรียน
วันนั้นจำได้เลยว่าตอนจะกลับบ้าน กันมันเดินเข้ารถพ่อของมัน พ่อของกันเป็นคนที่คลั่งไคล้พระเครื่องมาก แต่ยังไม่เซียนพอ เพราะลุงผมที่เป็นเซียนพระนั้นก็รู้จักพ่อของกันเป็นอย่างดี แต่วันนั้นทำให้ผมรู้สึกว่าครอบครัวของกันนั้น เริ่มไม่ปกติซะแล้ว เพราะในรถดันมีตัวอะไรไม่รู้ที่แห้งอย่างกับซากศพที่ถูกฝังมานาน แถมมันยังแยกเขี้ยวใส่พ่อและกันอย่างโกรธเกรี้ยวอีก ผมได้แต่ยืนนิ่ง และมองรถคันนั้นหายลับไป…

Uncategorized

รถโดยสารรอบดึก เรื่องเล่า-เรื่องหลอน

Posted by Pinkie on
รถโดยสารรอบดึก เรื่องเล่า-เรื่องหลอน
รถโดยสารรอบดึก

รถโดยสารรอบดึก เรื่องเล่า-เรื่องหลอน

ถึงแม้ว่าเราจะไม่ค่อยได้ยินเรื่องราวเกี่ยวกับตำนานสยองในประเทศจีนกันสักเท่าไหร่ แม้กระนั้นก็มีเรื่องมีราวเล่าอยู่หนึ่งเรื่อง ที่ถ้าเกิดเอ่ยขึ้นมาชาวจีนจะต้องร้องอ๋อยิ่งถ้าหากเป็นผู้ที่อาศัยอยู่ในกรุงปักกิ่งจะรู้เรื่องราวเกี่ยวกับตำนานหัวข้อนี้กันเป็นอย่างดี

เรื่องทั้งปวงมีอยู่ว่า…ชายคนหนึ่งเผลออยู่จัดการงานที่บริษัทเพลินไปหน่อย รวมทั้งพอรู้ตัวอีกครั้งก็เป็นเวลาดึกมากแล้ว เขาก็เลยเก็บของแล้วเดินออกมาที่ทำงาน เพื่อไปยังป้ายหยุดรถโดยสารประจำทางที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลมากนัก ซึ่ง เวลาเวลานี้เขาได้แต่ว่าภาวนาให้ทันรถเมล์เที่ยวสุดท้าย น่าแปลกอยู่บ้างที่คืนนั้นถนนเงียบสงัดไม่มีรถราสัญจร ในขณะที่ในยามปกติมันไม่ เงียบจนวังเวง ขนาดนี้ แต่ว่าชายคนนั้นก็มิได้คิดอะไรมากมาย ยังคงเดินมาตามฟุตบาทเรื่อยจนกระทั่งป้ายรถเมล์สุดท้าย โชคดีอยู่หน่อยที่ป้ายรถเมล์นั้นมีชายแก่คนหนึ่งนั่งคอยรถอยู่เช่นเดียวกัน(ที่ตรงนี้บางบุคคลก็พูดว่าเป็นหญิงแก่) ทำให้ไม่ทราบสึกว่ามันเงียบเหงามากจนเกินไป ท้ายที่สุดรถเมล์เที่ยวในที่สุดก็เข้ามาหยุด ผู้โดยสารทั้งคู่คนเป็นชายพนักงานบริษัท และก็ชายแก่ได้เดินขึ้นรถแล้วมองหาที่นั่งกันตามสะดวก บนรถเมล์ตอนนั้นไม่มีผู้โดยสารสักคนเดียว มีเพียงพนักงานขับรถและก็กระเป๋ารถนั่งกันอยู่ที่ด้านหน้าเพียงแค่สองคนแค่นั้น ภายหลังจากหาที่นั่งแล้วก็ชำระเงินค่าตั๋วเป็นระเบียบเรียบร้อยแล้ว รถยนต์ก็ออกแล่นไปตามถนนที่เงียบเชียบตามปกติ สักพักรถยนต์ก็หยุดที่ป้ายแห่งหนึ่งแล้วมีผู้โดยสารอีกสองคนเดินขึ้นรถมา(บ้างก็ว่า 3 คน และหนึ่งในนั้นแต่งชุดสีแดงแบบโบราณ) ซึ่งพนักงานบริษัทก็มิได้สนใจอะไรมากมาย เขาเอนกายแล้วหลับตาลงเพื่อพักสายตา เพราะว่าล้ามาทั้งวันแล้ว

ทันใดนั้น ชายแก่ที่เดินขึ้นมากับเขาตั้งแต่ป้ายแรก ก็ลุกขึ้นยืนรวมทั้งร้องโวยวายหาว่าพนักงานบริษัทลักขโมยกระเป๋าเงินของเขา สีหน้าของชายแก่มองโกรธเกรี้ยวมากมาย และก็ชี้หน้าพนักงานบริษัทพร้อมด้วยด่าทอเสียงดังโวยวายลั่นรถยนต์ ท่ามกลางความงงของชายพนักงานบริษัท และก็แม้ว่าเขาจะปฏิเสธอย่างไร ชายแก่ก็ยังคงกล่าวหาเขาอยู่แบบนั้น กระเป๋ารถเองก็พยายามที่จะเดิมมาห้ามไม่ให้ทะเลาะกันบนรถ แต่ว่าชายแก่ก็ไม่ยินยอม เอ็งร้องว่าจะไปแจ้งเหตุที่โรงพักสิ่งเดียวเท่านั้น สุดท้ายผู้ขับก็ต้องยอมขับไปหยุดหน้าสถานีตำรวจที่อยู่ในรอบๆนั้นให้ แต่เมื่อลงจากรถเมล์คันนั้น ชายแก่ก็มองหน้าพนักงานบริษัท พร้อมกับพ่นลมหายใจออกมาแผ่วเบา หน้าแปลกที่สีหน้าของแกในเวลานั้นไม่มีวี่แววของความโกรธหลงเหลืออยู่เลย พนักงานบริษัทมองหน้าชายแก่ด้วยความงง “ทำไมคุณไม่รีบไปแจ้งความ?” เขาถามชายแก่ “ไม่หรอก” ชายแก่ตอบแผ่วเบา “แต่ก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอที่เราลงจากรถคันนั้นมาได้ ผมช่วยชีวิตคุณเอาไว้นะ รู้ไว้ซะด้วย ว่าไอ้ผู้โดยสารที่ขึ้นมาใหม่ มันเป็นผี! ผมเห็นว่ามันเดินขึ้นมา แต่มันไม่มีขา! ผมก็เลยแกล้งทำเป็นโวยวายว่ากระเป๋าสตางค์หายเพื่อที่จะได้ลงจากรถคันนั้น”
ชายแก่อธิบายด้วยท่าทางขนพองสยองเกล้า

48 ชั่วโมงถัดมาเจ้าหน้าที่ตำรวจพบรถเมล์คันหนึ่ง คว่ำอยู่ในหนองน้ำ ห่างจากเมืองปักกิ่งราวร้อยกิโล ซึ่งรถยนต์คันนั้นเป็นคันเดียวกับที่พนักงานบริษัทและก็ชายแก่ขึ้นมาในคืนนั้นนั่นเอง ตำรวจเจอผู้ขับและก็กระเป๋าเป็นศพเปื่อยยุ่ยเละเทะอยู่ภายในรถ รวมทั้งนอกจากนั้นยังมีปัญหาอีกหลายๆอย่างที่ยังไงไม่ได้จนทุกวันนี้ เช่น รถเมล์คันนั้นวิ่งมาถึงจุดที่มันคว่ำได้ยังไง ในเมื่อถังสำหรับใส่น้ำมันไม่มีน้ำมันสักหยด แม้กระนั้นมีเลือดใหม่ๆใส่อยู่ในถังจนเต็มแทน , กล้องวงจรปิดที่ไม่สามารถจับภาพรถเมล์คันนี้ได้เลย , ศพของโชเฟอร์และก็กระเป๋ารถเมล์เปื่อยยุ่ยเร็วขนาดนั้นได้ยังไงทั้งๆที่เวลาผ่านไปแค่สองวันเป็นต้น คดีนี้เป็นคดีที่เกิดขึ้นจริงในปี 1995 และโด่งดังไปทั่วประเทศจีน จนทำให้ชาวจีนโดยเฉพาะผู้ที่อาศัยในเมืองปักกิ่งนั้น ต้องขยาดกับการนั่งรถเที่ยวสุดท้ายของวันเป็นอย่างมาก เพราะกลัวว่าอาจจะต้องเจอเข้ากับเหตุการณ์สยองขวัญแบบนี้เข้าสักวัน…ก็เป็นได้…

Uncategorized

ผีมาเฝ้าห้อง เรื่องเล่า-เรื่องหลอน

Posted by Pinkie on
ผีมาเฝ้าห้อง เรื่องเล่า-เรื่องหลอน

ผีมาเฝ้าห้อง 

ผีมาเฝ้าห้อง เรื่องเล่า-เรื่องหลอน

ยุคเจเรียนอยู่ปี 3 มีวิชาหนึ่งที่เจต้องลง เรียนซัมเมอร์ เจอยู่หอพักกับเพื่อนสองคน
ซึ่งห้องเช่าที่เจอยู่มีทั้งหมด 30 ห้อง แต่ว่ามีคนอยู่เพียงแค่ 3 ห้อง เป็นห้องเจ ห้องแม่บ้าน
และก็ห้องคุณครูหอ ที่เหลือกลับบ้านกันหมดเพราะว่าเป็นช่วงปิดเทอม
ค่ำๆราวๆสองทุ่ม เพื่อนฝูงมันต้องการกินข้าว เลยเชิญชวนเจไปซื้อข้าวที่หน้ามหาวิทยาลัย
เจบอก “ไปคนเดียวไม่ได้หรอ ไม่มีใครเฝ้าห้อง กุญแจห้องพังหว่ะ ล็อกไม่ได้”
เพื่อนมันก็เซ้าซี้จนถึงต้องไป เจเลยถือสิ่งมีค่าออกไป เมื่อก่อนไปสหายมันดันบอกว่า
“อ้าว! คนใดกันว่างก็มานั่งเฝ้าห้องให้ด้วย” เจด่ามันทันที “ปากหมาแล้วอ่ะ” แล้วเจก็ไปซื้อข้าวกับเพื่อน
ตอนกลับ พวกเราเดินผ่านสะพานลอยกัน บอกเลย มืดมาก ไฟก็ไม่ติด
จู่จู่สหายมันก็กล่าวขึ้นมาว่า “กลัวหรอ กูเห็นเดินเงียบตลอดทางเลย”
เจก็ตอบ “เอ้อ ก็แกปากมากอ่ะ คนใดเขาบอกกัน” ยอมรับในเวลานั้นเป็น เจกลัวจริง
รู้สึกแปลกๆเหมือนกับจะมีอะไรเกิดขึ้น พอใกล้ถึงหอพัก หมาของคุณครูที่เลี้ยงไว้สองตัว
มันหอนเลยจ้า ไม่ได้หอนแบบติดสัตว์ แต่ว่าหอนยาวมากจนถึงขนลุกอ่ะ
เมื่อถึงหน้าห้อง เจจะเอื้อมไปเปิดประตู เพื่อนพ้องมันก็คว้ามือเจในทันที
“เดี๋ยว! ก่อนไปปิดหรือเปิดไฟ” เจตอบ “กูเปิด เห้ย! แต่นี้มันปิด” เพื่อนเจสวนทันที
รอเดี๋ยว อย่าเพิ่งเปิด แล้วเพื่อนมันก็ไปหยิบเหล็กยาวๆเหมือนท่อแป็ป
เจบอกมันว่า “กูกลัวอ่ะ หรือไฟดับอ่ะ”
เพื่อนเจหยิบมือถือ เปิดไฟฉาย แล้วให้เจเปิดประตู ภาพที่เห็น ณ ตอนนั้นคือ
มีคนนั่งหันหลังอยู่บนเก้าอี้กลางห้อง เป็นผู้ชายตัวใหญ่มาก
เพื่อนเจตะโกนถาม “เป็นใคร” ทันใดนั้นผู้ชายคนนั้นก็หันหน้ามา
ภาพที่เจอึ้งก็คือ ผู้ชายคนนั้นมีแต่ตัว หัวไม่มี ตาแดงก่ำ หน้าซี้ดขาวแบบไม่มีเลือด
เจร้องลั่นเลย เพื่อนมันก็คว้ามือเจวิ่งไปห้องอาจารย์หอพัก ความรู้สึกตอนนั้นรู้เลยว่า
ขนหัวลุกมันเป็นยังไง พอถึงห้องอาจารย์ เราเคาะประตูกันอย่างดัง
อาจารย์ก็ตกใจ แม่บ้านได้ยินเสียงก็วิ่งมา แล้วเราก็เล่าเรื่องทั้งหมดให้อาจารย์ฟัง
เจโทรหาพ่อกับแม่ให้มารับกลับบ้านคืนนั้นเลย ตอนเช้าเจก็ป่วยหนัก
พ่อเลยพาเจไปหาหลวงตาอั้น หลวงตาก็ให้ถวายสังฆทาน อาบน้ำมนต์ และเป่าหัวให้…

Uncategorized

ผีท้ายหอ เรื่องเล่า-เรื่องหลอน

Posted by Pinkie on
ผีท้ายหอ เรื่องเล่า-เรื่องหลอน
ผีท้ายหอ

ผีท้ายหอ เรื่องเล่า-เรื่องหลอน

สวัสดีนะครับ ผมชื่อเติ้ง กำลังเรียนอยู่ชั้นปีที่ 1 มหาวิทยลัยชื่อดังแห่งหนึ่งใน นครปฐม ประเด็นนี้เกิดขึ้นเมื่อตอนมัธยมประจำแบบสหแห่งหนึ่งในจังหวัดราชบุรี ขณะนั้นผมกำลังอยู่มัธยม6 ครับได้เป็นพี่เลี้ยงดูแลหอพักที่

มีแต่นักเรียนมัธยม1 เพราะเป็นโรงเรียนประจำทำให้มีเรื่องมีราวเล่ามากเกี่ยวที่นั้น เจ้าที่แรงบ้างอะไรบ้างกุมารบ้าง แต่ว่าผมจะต้องบอกก่อนครับผมว่าผมเป็นคนไม่กลัวผี ไม่กลัวแต่ว่าไม่หลบหลู่ครับ เรื่องมันเกิดขึ้นโดยประมาณ ม.6 เทอมครับกำลังจะจบแล้ว วันนั้นภายหลังน้อง มัธยม1 เข้าห้องอ่านหนังสือเสร็จ ผมก็ได้เรียกประชุมที่ชั้นนอนชั้น 3 ของหอพัก เพราะว่าวันนั้นคะแนนหอพักต่ำกว่าเกนณ์มากมาย เพราะว่าเป็นโรงเรียนปนะจำ

กฎมันจะมากมายนิดเดียวครับ ก็จะลงโทษนะครับโดยการ ลุกนั่งนิดเดียว วันนั้นผมไม่สบายครับ ไข้ขึ้นเลยให้เพื่อนรับหน้าที่ทำโทษน้องไป แล้วต่อจากนั้นผมก็นอนอยุ่บนเตียงสหาย(เตียงผมอยุ่ชั้น 2)ใกล้ที่ประชุมน้องครับผมเป็นเตียงของเพื่อน เตียงก็จะลึกเขาไปนะครับ ถัดไปเรื่อยๆปรากฎว่า ด้วยการเป้นไข้ทำให้ผมหลับไปกระทั่งผมตื่นมาครับ เขาปิดไฟแล้วครับแล้วผมก็มองดูไปที่ประตูครับผม ไฟห้องอาจารย์ชั้นสองยังเปิด ธรรมดาเขาจะปิดผมก็มีความคิดว่ายังราว 4 ทุ่มอยู่ครับ ก็เลยจะเดินมองน้องหน่อยครับก็เลยหันพี่ทางท้ายหอพักครับ ปรากฎว่า มองเห็นคนยื่นอยู่ขอรับ หญิงผมยาวชุดขาวครับ แล้วต่อจากนั้นผมก็มองเห็นแม้กระนั้นเพียรพยายามคุมสติไว้นะครับเนื่องจากพึ่งตื่นบางทีอาจตาฝาดไปเองครับก็เลยมองดูเพดานแล้วหายใจลึกๆๆเลยครับท่องไว้สติสติขอรับ แล้วต่อจากนั้นผมบอกในใจว่า ไม่ใช่พวกเราตาฝาดหันไปจำต้องไม่เห้นแล้ว ก็หันไปอีกครั้งครับแอด เขาก็ยังอยู่แต่ว่ารอบนี่ไม่ได้ยืนนิ่งครับเริ่มหันตัวมาทางเตียงผมครับ ผมก็เลยแหงนหน้ามองดูเพดานแล้วก้ท่องสติสติครับ แบบกล่าวในใจตาฝาดๆๆไม่ใช่พวกเราตาฝาดคิดแบบแง่บวกอ้ะครับ รวมทั้งดูอีกครั้งบอกในใจว่าถ้าเกิดฝึกหัดอีกครั้งเป็น พบเขาแล้วขอรับ แล้วหลังจากนั้นผมก็ดูอีกครั้งครับแอด เหี้ยเลยครับยืนอยู่แถมราวกับกำลังมาทางผมอ้ะครับ ผมเลยมีสติแล้วจะทำอย่างไรดีก็เลยหันไปทางประตูเห็นประตูเปิดอยู่ครับผม เลยแบบคิดเกลอวิครับว่าจะคลุมโปงหรือวิ่งลงไปนอนกลับเพื่อนฝูงชั้นสอง ผมเลยเอาหว้ะ นับในใจ 123 วิ่งลงไปชั้นสองไปที่เตียงของผมปรากฏว่าพบเพื่อนที่ผมไปนอนเตียงมันนอนเตียงผมอยู่เพียงพอผมไปบออกมันว่าแบงค์นอนด้วยๆมันพูดว่าเพราะเหตุใดเอ็งไม่นอนเตียงเรา แล้วมันก็ลุกจะไปนอนชั้นชั้น 3 ผมข้อมือมันแล้วพูดว่า นอนนี่แหละเชื่อกูเดี่ยวพนเล่าให้ฟัง แล้วมันก็นอนเตียงผมจนตอนเช้าผมเล่าให้มันฟังดังที่เล่าไปข้างต้นอ้ะพี่ มันก็แบบ ขำในขณะที่ผมตกลงใจลงมา แล้วผมก็ไปเล่าให้คุณครูฟังว่า ผมพบมาอาจารย์ก็กล่าวว่าอาจารย์เคยเล่าผีตรงข้างหลังหอ(ตรงที่ผมพบผีอยู่) แล้วจากนั้นก็ประตูจะปิดมาดังปั้งๆๆๆรั่วๆทุกหน แถมไม่มีลมด้วย ชีวิตไม่คิดอ้ะครับ ม.4-5 อยู่หอพักอื่นที่เขากล่าวว่ามีอ่านหนังสือคนเดียวอยู่ห้องอ่านหนังสือปิดไฟขึ้นคนในที่สุดตลอด ไม่เคยพบครับ พอเพียงอยู่หอพัก 1 นี่ยอมเลยขอรับ เรื่องของผมก็มีเท่านี้ล่ะครับ…

Uncategorized

หอพักสุดสยอง เรื่องเล่า-เรื่องหลอน

Posted by Pinkie on
หอพักสุดสยอง เรื่องเล่า-เรื่องหลอน

หอพักสุดสยอง 

หอพักสุดสยอง เรื่องเล่า-เรื่องหลอน

จะมาเล่าตอนรับน้องตอนปี 1โดยประเด็นนี้เกิดจากเหตุการณ์จริงของตัวเราเองในหอแห่งหนึ่ง ในเขต สมุทรสงคราม ซึ่งเกิดเรื่องที่ผมหลอนมากระทั่งทุกวันนี้ ไม่เชื่อก็อย่าลบหลู่ครับ แล้วแต่ความเชื่อส่วนบุคล โดยในช่วงรับน้องผมต้องหาหอที่จะเข้าไปอยู่ก่อนให้ได้ ผมเลยตัดสินใจเช่าหอพักเก่าๆแห่งหนึ่ง มีคนมีเล่าขานมาอย่างยางนานหอนี้ ผมก็เป็นคนไม่ค่อยเชื่อเรื่องนี้อยู่แล้วด้วย ซึงเวลาลกลางคืนก็ไม่ค่อยมีแสงด้วย ถนนอะไรก็ไม่ค่อยดีเดินทางไปมาลำบากดูกันดารเลยดีกว่า

เรื่องมีอยู่ว่าหอนี้เคยมีนักเล่าเรียนผูกหอตายมาก่อนชั้น 2 ห้อง 233 ตอนั้นผมอยู่ห้องชิดกันเลยโดยมีอยู่วันหนึ่งผมและก็เพื่อนฝูงเลิกรับน้องแล้วก็ต่างพากันไปกินด้านนอกไปเดินห้างกินเหล้าจนกับมาดึกดื่น ประมาณตี 2 ผมนั้นได้เดินเข้าหอธรรมดาเพียงพอถึงเวลาขึ้นเลิฟนั้นเหมือนมีคนรอยืนอยู่ข้างหลังตลอดข้างหลังผมมันวูบวาบตลอดเวลาเพียงพอเดินออกมาจากเลิฟแล้วผมก็รีบเดินไปที่ห้องเหมือนแต่ว่าราวกับคิดว่ามีคนเดินตามตลอดเวลาต่อจากนั้นก็เข้าไปในห้องนั่งเล่นคอมต่อที่ห้องครู่หนึ่งก็ได้ยินเสียงราวกับมีคนร้องไห้ด้านข้างห้องเสียงดังมากมายจนถึงไม่มีสมาธิที่จะเล่นคอมต่อก็เลยเดินไปเคาะประตูห้อง 233 ห้องนั้นมิได้ล็อคผมก็เดินเข้าไป ข้างในห้องนั้นมีกลิ่นเหม็นเน่ามาก รวมทั้งมีรูปผู้หญิงแล้วก็มีธูปตั้งอยู่ พอเพียงเข้าไปผมก็เอะใจไม่เห็นมีคนอยู่เลยซึ่งบรรยากาศนั้นวังเวงมากมายขนลุกไปหมดทั้งตัวได้ตกลงใจเดินออกนอกห้องทันใดนั้นผมได้มองเห็นหญิงผิวขาวใส่ชุดนักเรียนยืนอยู่ตรงประตูทางออกก้มตัวผมยาว ผมรู้เท่าทันทีว่านะนั้นไม่ใช่คน แล้วต่อจากนั้นผมยกมือไหว้ไหว้ท่องบทสวดมนตร์หลับตา ครู่หนึ่งคุณก็หายไปผมก็ได้วิ่งออกมาจากห้องนั้นในทันที รวมทั้งไปไปนอนที่ห้องผมในระหว่างนอนก็มีคนเคาะประตูตลอดทำให้ผมนั้นหลับไม่ลงเลย ในพรุ่งนี้ผมรีบโทรศัพท์หาบิดาให้มาย้ายออกจากหอทันที…