ตำนานผีทุ่ง

ตำนานผีทุ่ง

ตำนานผีทุ่ง

ตำนานผีทุ่ง

ผีพื้นบ้านหรือผีประจำถิ่นมีหลายประเภท ดังเช่น ผีกะ ผีหลังกลวง ผีตานี ผีตะเคียน ปอบ กระหัง กระสือ ผีพรายน้ำ ผีป่า อื่นๆอีกมากมาย รวมถึง “ผีทุ่ง” ที่จะเล่าต่อไปนี้
สถานที่เกิดเหตุการณ์ “ผีทุ่ง” ของผู้เขียน
(เจ้าของบทความ) เกิดขึ้นเมื่อราว ๑๐ ปีมาแล้ว รอบๆหนองใหญ่ติดทุ่งกว้างแล้วก็รกร้างใกล้บ้าน หย่อมบ้านนี้เรียกกันทั่วๆไปว่า “บ้านคอกช้าง” อยู่ใกล้แม่น้ำไม่นในพื้นที่กิ่งอำเภอช้างกลาง
จังหวัดนครศรีธรรมราช

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนั้นตรงเวลา ๑๗.๒๐ น. ท้องฟ้ามืดครึ้มด้วยเมฆฝนทำให้ภาวะทุ่งกว้างมองอึมครึมวังเวงและก็ใกล้จะเย็นมากยิ่งกว่าเวลาธรรมดา พ่อของผู้เขียนไปดักปลาด้วย “กัด” หรือแหขนาดเล็กสำหรับดักจับปลาน้ำตื้นในทุ่งห่างจากบ้านออกไปราวๆ ๔ กิโลเมตรเศษ จนถึงเวลากลับไปอยู่บ้านแล้ว แต่ว่าบิดายังมาไม่ถึงหน้าบ้าน ข้างแม่ก็กระวนกระวายใจเพราะว่าเป็นหน้าฝน แม่ก็เลยใช้ให้คนเขียนออกไปตาม ขณะนั้นคนเขียนอายุราว ๑๒ ปี เป็นวัยที่กำลังกลัวผีดีทีเดียว

เมื่อไปถึงหนองที่เคยมาพร้อมกับพ่อ รวมทั้งนึกออกว่าพ่อชอบดักปลานี้เสมอๆแต่มองไม่เห็นพ่อ นักเขียนร้องเรียก ๒-๓ ครั้งก็ไม่มีเสียงตอบรับ
คนเขียนทำท่าจะเดินกลับพร้อมมองหาสายตาหาพ่อไปตามต้นไม้พุ่มไม้เตี้ยชายน้ำ อาทิเช่น ต้นจิก ต้นปอ ป่ากก ป่าบอนที่ขึ้นอยู่กับทั่วๆไปในหนอง ทันทีนั้นราวกับมีคนไหนกันโยนหินลงในแอ่งน้ำป่ากกข้างๆทำให้น้ำกระเพื่อมราวกับปลาขนาดใหญ่ผุด

นักเขียนร้องเรียกพ่อโดยทันทีด้วยความตื่นตระหนกรวมทั้งกลัว ด้วยเหตุว่าใกล้ค่ำลงรำไร
เมื่อสิ้นคำเรียกของคนเขียนเสียงพ่อก็ขานตอบราวกับที่เคยตอบ คนเขียนดีใจมากเดินลุยน้ำลงไปในทันทีทันใด ซึ่งน้ำลึกเพียงแค่หัวเข่า คนเขียนเรียกพ่ออีกที เสียงพ่อตอบรับไกลออกไปโดยประมาณสัก ๑๐ เมตร มองเห็นต้นกกเอนทางไปๆมาๆ คนเขียนรู้เรื่องว่าพ่ออยู่ตรงนั้น เรียกพลางเดินเข้าไปหาพลางระหว่างป่ากก รวมทั้งน้ำก็ลึกลงไปเรื่อยจนกระทั่งเอวแล้ว แม้กระนั้นน่าประหลาด เสียงของพ่อที่ขานตอบก็ยิ่งไกลออกไปครั้งใดก็ตามขานตอบ กระทั่งเลยรอบๆที่พ่อเคยดักปลาออกไปๆมาๆกแล้ว

ฉับพลันนั้นก็มีเสียงห้าวทรงพลังกว่าเสียงพ่อดังขึ้นมาด้านหลังผู้เขียน เรียกผู้เขียนให้ขึ้นมาจากน้ำ ผู้เขียนก็เลยหันหลังกลับลุยน้ำฝ่าหญ้าขึ้นมาโดยทันที เสียงทรงอำนาจนั้นฟังมองคุ้นๆหูอย่างเคยได้ยินจากไหนมาก่อน เสียงเรียกให้ขึ้นมาจากน้ำดังขึ้นอีก ครั้งนี้ดังไกลออกไปจากทางขึ้นหนอง คนเขียนวิ่งตามราวกับตกอยู่ในอำนาจเสียงนั้น จนถึงมาถึงแนวป่าขอบหนองน้ำใหญ่และก็เป็นทางถนนดินแดงเดินเข้าหมู่บ้าน
ทันใดนั้น นักเขียนก็จำได้ทันทีว่าเสียงที่เรียกให้ขึ้นมาจากหนองน้ำเป็นเสียงของปู่ผู้เขียนเอง

ซึ่งท่านเสียชีวิตไปเมื่อ ๕ ปีมาแล้ว เท้าเร็วกว่าความคิด มันพาผู้เขียนห้อเร่งกลับไปบ้านท่ามกลางฝนที่ตกลงมาปรอยๆโดยไม่เหลียวดูข้างหลัง ทั้งที่ทางมืดมาก แม่เล่าว่า ผู้เขียนวิ่งขึ้นมาบนบ้านด้วยหน้าซึดสั่นเทิ้ม บอกละล่ำละลักฟังไม่เป็นคำศัพท์ เพียงพอบิดาเข้าไปจับมือ ผู้เขียนแลเห็นบิดาอย่างถนัดแล้วก็สลบสลบลงไปในทันทีทันใด

จากเรื่องราวที่เกิดขึ้นทำให้ผู้เขียนรู้สึกกลัวผีอย่างถาวร แม้กระนั้นก็ได้ปัญญาว่า จำต้องรู้จักป้องกันตัวจากสิ่งที่น่ากลัวพวกนั้น เนื่องจากว่าสิ่งที่พวกเราไม่รู้จักไม่เคยเห็น และไม่เคยพบมาก่อนอาจจะเกิดขึ้นได้อย่างทันทีทันควัน การไม่ประมาทสภาพแวดล้อมรอบกายจะทำให้พวกเราสามารถดูแลตัวเองจากสิ่งที่ไม่มีตัวตนนี้ได้ดียิ่งขึ้น