เรื่องผีสยองตอน เงาสยอง จำไม่ลืม

เรื่องผีสยองตอน เงาสยอง จำไม่ลืม

เงาสยอง จำไม่ลืม

เงาสยอง จำไม่ลืม เรื่องมีอยู่ว่าในสมัยเรียนอยู่ปี 3 ฉันเข้าร่วมค่ายอาสาพัฒนาชนบทได้ไปช่วยสร้างห้องสมุดให้กับโรงเรียนแห่งหนึ่งในพื้นที่ห่างไกลในป่าของภาคเหนือเป็นเวลา 10 วัน มันเป็นประสบการณ์ชีวิตที่ดีสุดๆ เพราะชาวบ้านให้การต้อนรับและใจดี สิ่งเดียวที่ค่อนข้างแย่คือที่นี่ไม่มีไฟฟ้าใช้ตลอดเวลาหากจำเป็นจริงๆชาวบ้านก็จะปั่นไฟฟ้าใช้กัน

พวกเราผู้หญิงได้พักในห้องเรียนไม้หลังเล็ก ส่วนพวกผู้ชายนอนเต้นท์กันอยู่ริมสนามฟุตบอล ในตอนกลางคืนที่โรงเรียนจะมีหลอดไฟขนาดเล็กเพียงสองดวงที่ใช้พลังงานจากแสงอาทิตย์อยู่ในอาคารเรียนกับห้องน้ำเท่านั้น คืนหนึ่งในขณะที่เพื่อนๆออกไปทำกิจกรรมรอบกองไฟร่วมกับเด็กในหมู่บ้านอย่างสนุกสนาน ฉันก็รู้สึกไม่สบายเลยขอตัวกลับมานั่งพักอยู่ที่ห้องเรียนเพียงลำพัง แล้วหยิบหนังสือที่พกมาด้วยอ่านเพื่อฆ่าเวลาเพื่อให้ง่วงจะได้เข้านอน ฉันอ่านหนังสือกำลังเพลินๆ ก็ได้รู้สึกเหมือนกับมีใครบางคนอยู่ในห้อง แต่พอวางหนังสือแล้วมองไปรอบๆห้องก็ไม่มีใครสักคน

ฉันพยายามได้ทำใจกล้าไม่คิดถึงเรื่องเหนือธรรมชาติแล้วอ่านหนังสือต่อ สักพักฉันก็ได้ยินไม้บริเวณทางเดินของอาคารลั่นเอี๊ยด ๆ อาด ๆ เหมือนกับกำลังมีคนเดินมา ฉันได้ปิดหนังสือแล้วหันไปมองที่ประตู แล้วก็ต้องรู้สึกโล่งใจเมื่อเห็นว่าเป็นเพียงเพื่อนสาวคนสนิทที่เดินผ่านเข้ามาในห้อง ฉันเลยเปิดหนังสืออ่านต่อ แต่ก็ต้องรู้สึกผิดปกติ เพราะปรากฏเธอยืนนิ่งอยู่ที่ประตูแล้วจ้องมาที่ฉันโดยไม่ยอมเข้ามาในห้อง

ฉันหันไปถาม “มีอะไรหรือเปล่า!?”

เพื่อนของฉันนิ่งอยู่พักใหญ่ ก่อนที่จะพูดเบาๆขึ้นมาด้วยเสียงที่สั่นเครือว่า

“แก ทำไมแกมีเงาสองเงา..?”

สิ้นคำของเธอ ฉันหันไปมองที่ด้านหลังของตัวเอง หลอดไฟบนผนังทำให้เกิดเงาของฉันทอดยาวไปบนกำแพงห้อง แต่ในขณะที่ดวงไฟดังกล่าวมีเพียงดวงเดียว

แล้วทำไมเงาของฉันกลับมีสองอัน ทอดยาวไปในทิศทางตรงกันข้ามละ และเงาที่ผิดปกตินั้น เหมือนกำลังลุกยืนอยู่ ทั้งๆที่ฉันกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ ?