Monthly Archives

16 Articles

Uncategorized

ผีเซ็กส์ เรื่องเล่า-เรื่องหลอน

Posted by Pinkie on
ผีเซ็กส์ เรื่องเล่า-เรื่องหลอน

ผีเซ็กส์

เรื่องเล่า-เรื่องหลอน ผีเซ็กส์ พวกเราพบความจริงน่าสยองมากมายๆเวลานี้ยังฝังหัวรวมทั้งงงมากไม่หายว่า “มันเป็นได้อย่างไรกัน…!!???”

เรื่องมันเป็นงี้ ครั้งหนึ่งเราเช่า apartment เก่าๆข้างหลังหนึ่งอยู่ใน London ตอนราวตี 2 – ตี3 สุดสัปดาห์เราชอบนั่ง อ่านหนังสือ ในห้องครัวพลางจิบเบียร์สดไป พวกเราจะได้ยินเสียงหญิงชายวัยรุ่นมี sex กัน ได้ยินเสมอๆออกแนวบ่อยๆกันเป็นเพศหญิงเสร็จแล้ว แม้กระนั้นเพศชายยังจะป้อนให้อีกเรื่อยแม้กระนั้นเพศหญิงก็ร้องขอเพศชายว่าไม่ไหวแล้ว เพียงพอเหอะ แม้กระนั้นเพศชายก็ไม่ยินยอม

เสียงมันดังว่าดังมาจากข้างห้อง (เรามีห้องด้านข้างเพียงแค่ห้องเดียวเพราะว่าห้องเราอยู่ปลายอาคาร) แต่พวกเราก็ไม่เคยมองเห็นคนข้างห้องว่าใบหน้าเป็นยังไง อยู่มาวันหนึ่งพวกเรามองเห็นคนข้างห้องทีแรก (เปิดประตูหน้าเวลาไม่ค่อยจะตรงกัน) เหยสะดุ้งอ่ะ “เป็นคู่หญิงชายอายุตั้ง 80 กว่า!” พอเพียงทักกันเสียงพวกเค้าก็เสียงราวกับคนสูงอายุ ไม่ใช่เสียงวัยรุ่นราวกับเสียงผู้ที่มี sex กัน

เราเลยเริ่มมีความรู้สึกว่าเสียงมันจะต้องมาจากบันได (มีบันไดขึ้นลงอาคารกั้นห้องพวกเรากับห้องเพื่อนบ้าน) เลยพอใช้ได้ยินเสียงวัยรุ่นมี sex กันอีก เราทำใจกล้าๆ(กล้าเพราะว่าเมาอ้ะ) แล้วออกไปดูที่บันได แต่ว่า “ไม่เจออะไรเลย”

จะว่าเราจิตหลอนมันก็ไม่น่าจะใช่นะ เพราะได้ยินเสียงอย่างนี้บ่อยๆกันต่อเนื่องกันตรงเวลาหลายๆเดือน (คงจะถึงปีนะ) จนกว่าเราย้ายออกไปจาก apartment ที่นั้น

ตอนนี้เรายังหาเรื่องผลมาอธิบายเรื่องนี้ไม่ได้เลยหละ…

Uncategorized

โฮเต็ลหลอน เรื่องเล่า-เรื่องหลอน

Posted by Pinkie on
โฮเต็ลหลอน เรื่องเล่า-เรื่องหลอน

โฮเต็ลหลอน

เรื่องเล่า-เรื่องหลอน โฮเต็ลหลอน เรื่องหลอนสั้นๆของ คุณแหม่ม วิชุดา พินดั้ม ได้เล่าในรายการ “ตัวแม่มาแล้ว”ว่า มีโฮเต็ลนึง มีความคิดว่าทุกคนรู้จัก ที่ จังหวัดสระบุรี ทุกคนพบหมด ดาราทุกคนต้องเจอ พอเข้าไป

อพาร์เม้นท์แล้วเลือกห้องไปนอนกับสหาย เช่าบังกะโลนอนคุ้นเคย เพียงพอเปิดประตูแล้วก็เข้าไป ห้องมันอับๆมีความรู้สึกอึดอัด เหมือนมีการการฆ่าเกิดขึ้น หายใจไม่ออก ห้องนี้มีผีแน่ๆร้อยเปอร์เซ็นต์ ก็พูดว่าไม่นอน ขอ

เปลี่ยนห้อง เพราะว่าเจอแน่คืนวันนี้ มันดูสะอาด ไม่สกปรก ทุกสิ่งทุกอย่างดีหมด แต่มันอึดอัด เค้าก็ให้ย้าย ก็ยอมจ่ายแพง ขึ้นไปห้องสูทก็ไม่ได้ต่างอะไรกัน เพียงแค่ห้องมันใหญ่ขึ้น มันเป็นโรงพยาบาลมาก่อน แล้วความอับมันก็ยังมีอยู่ แต่น้อยลง ก็ยอมนอนเนื่องจากดึกมากแล้ว เจอก็เจอ ตอนนอนอยู่ที่เตียงก็เห็นว่ามีมายืนโยกให้เห็นครึ่งตัวตรงทางเดินเข้าห้อง ผมยาว เห็นเต็มๆไม่น่ากลัว ไม่ตาถลน ไม่เลือดไหล แต่เค้านิ่งๆซีดๆแม้กระนั้นไม่ราวกับในหนังผี ราวกับคนปกติทั่วๆไปเลย ขณะที่เห็นก็คิดว่ามากันอย่างนี้เลยเหรอ……

Uncategorized

เรื่องราวขนหัวลุก ผีถ้วยแก้ว

Posted by Pinkie on
เรื่องราวขนหัวลุก ผีถ้วยแก้ว

เรื่องราวขนหัวลุก

ผีถ้วยแก้ว เรื่องราวขนหัวลุก

ประเด็นนี้คือเรื่องของ ขิม นักเรียนผู้หญิงชั้น ม.6 ที่จำต้องเดินทางไปเข้าค่ายของชมรม ที่จังหวัดเพชรบุรี เรื่องที่ขิมกำลังจะเล่าตั้งแต่นี้ต่อไป เป็นอะไรที่ติดตาขิมมาจนถึงทุกวันนี้อย่างยิ่งจริงๆ..

พวกเราเดินทางกันไปกับสมาชิกสมาคม ทั้งยังรุ่นพวกเรา แล้วก็รุ่นน้องราว 40 กว่าคน ไปกันด้วยรถทัวร์คันเดียว โดยที่กลางทาง พวกเรากับสหายก็รวมกลุ่ม คุยเรื่องผี กันในรถยนต์กับ ต่าย คู่หู รวมทั้งรุ่นน้องอีก 3 คน เล่าไปก็ทั้งยังกลัว ทั้งยังขำกัน แล้วก็ขณะนั้นไม่เคยรู้พวกเราคิดอย่างไร เนื่องจากว่ายุคนั้นยังเด็ก เลยต้องการรู้ต้องการทดลอง.. พวกเราเชิญเพื่อนฝูงกลุ่มที่เล่าผีว่า คืนวันนี้พวกเรามาทดลองเล่นผีถ้วยแก้วกันมั้ย?

คืนนั้น.. พวกเราก็ได้มาพักอยู่ที่โรงแรมแห่งหนึ่ง เป็นตึกเก่าหน่อย แต่ว่าค่อนข้างจะสูงใหญ่ ภายหลังกิจกรรมของชมรมจบ รุ่นน้อง 3 คนก็มารวมตัวกันที่ห้องของพวกเรากับต่าย เพื่อจะเล่นผีถ้วยแก้วกัน ในเวลานั้นก็ทำกันกล้วยๆโดยการเอาถ้วยน้ำของอพาร์เม้นท์ รวมทั้งกระดาษสำหรับเขียนจดหมายมาต่อๆกันเขียนเป็นตารางขึ้นมา รวมทั้งจุดธูป 1 ดอก ที่แอบเอามาจากล็อบบี้โรงแรม ที่เค้าดำรงไว้ใช้สำหรับศาลพระภูมิ.. พวกเราก็จำมาจากที่เคยอ่าน เป็นให้นั่งล้อมเป็นวงกลม ประสานมือกัน แล้วกล่าวว่า ขอชักชวนวิญญาณเร่ร่อนที่อยู่รอบๆนี้ ควรเข้ามาในแก้วด้วยเหอะ..

เรา ต่าย แล้วก็รุ่นน้องอีก 3 คนก็เอานิ้วแตะแก้วกัน ในเวลานั้นทุกคนก็มองกลัวกันมากมาย เราก็เริ่มถามคำถามว่าวิญญาณที่มา เป็นชาย หรือ หญิง?.. แม้กระนั้นในเวลานั้นก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น พวกเราเลยต้องการแกล้งสหาย พวกเราเบาๆดันแก้วไปที่ตัว “ญ” ทุกคนร้องตกอกตกใจมากมาย ถามคำถามว่าใครกันแน่ดันรึเปล่า ก็ไม่มีผู้ใดตอบ.. หลังจากนั้นต่ายก็ถามต่อว่า เป็นอะไรตาย? ก็ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีก พวกเราก็เลยดันแก้วอีกทีไปครั้งละคำว่า “ก ร ะ โ ด ด ตึ ก” ถึงขณะนั้น ต่ายกับรุ่นน้องก็เอามือออกมาจากแก้วด้วยความหวาดกลัว ในที่สุดเราก็พับกระดานเลิกเล่นไป โดยที่พวกเราก็ไม่พูดว่าพวกเราเป็นคนแกล้ง.. แล้วรุ่นน้องทั้งยัง 3 คนก็แยกกันกลับห้องตนเอง ส่วนต่ายก็ขอตัวนอนก่อน พวกเราก็ปิดไฟห้องให้ แล้วก็พวกเราเข้าไปอาบน้ำ..

พอพวกเราอาบน้ำเสร็จ ก็จะมานั่งทาครีมที่โต๊ะเครื่องแป้ง ห้องก็ออกจะมืด พอพวกเราเปิดไฟที่โต๊ะเครื่องแป้ง สิ่งที่พวกเรามองเห็นในกระจกกลับไม่ใช่ตัวเรา แต่เป็นหญิงที่คอหักพับมาที่ไหล่ และก็ใบหน้ามีแต่เลือด.. พวกเราร้องกรี๊ดลั่น กระทั่งต่ายตื่นมาถามว่าเป็นอะไร..

รุ่งเช้ามาพวกเราก็มาเล่าให้ทางโรงแรมฟัง และได้รู้ว่า เคยมีแขกหญิงคนหนึ่งกระโดดตึกลงมาตาย แต่เรื่องราวเกิดขึ้นเมื่อเกือบจะ 10 ปีมาแล้ว.. ฟังแบบนั้น พวกเราก็นึกในใจว่า ที่พวกเรามองเห็นเค้าบางทีก็อาจจะเป็นเพราะ พวกเราไปเรียกเค้ามาเอง.. ตั้งแต่นั้นมา พวกเราก็ไม่เคยคิดจะเล่นผีถ้วยแก้วอีกเลย..…

Uncategorized

ผีแฟนมาขอโทษ เรื่องเล่า-เรื่องหลอน

Posted by Pinkie on
ผีแฟนมาขอโทษ เรื่องเล่า-เรื่องหลอน

ผีแฟนมาขอโทษ

เรื่องเล่า-เรื่องหลอน ผีแฟนมาขอโทษ

เรื่องนี้ส่งมาจากคุณเอม (นามสมมุติ) ครับผม คุณเอมเล่าว่า.. เรื่องนี้เกิดมานับเป็นเวลาหลายปีแล้วค่ะ จนเราทำใจได้แล้ว ถึงตัดสินใจมาเล่าให้ฟัง คือในตอนนั้นเราคบกับผู้ชายคนหนึ่งชื่อ ต้น (นามสมมุติ) เราคบกันได้ราว 3 ปี จนถึงใกล้จะสมรสกันอยู่แล้ว เย็นวันหนึ่ง ต้นบอกว่าวันนี้คงจะไม่ได้กลับไปอยู่บ้านนะ มีงานด่วนต้องแก้ที่ที่ทำงาน (ต้นทำงานฝ่ายไอทีซัพเพียงพอร์ท ของบริษัทเอกชนแห่งหนึ่งในจ.กรุงเทพฯ) พวกเราก็ไม่ได้ติดใจอะไร เพราะว่ารู้เรื่องในงานของต้นซึ่งมักจะมีปัญหาจำเป็นต้องสแตนบายคอยปรับแต่งอยู่ตลอด

คืนนั้นด้วยความง่วง เราก็เข้านอนตามปกติ แต่ที่ไม่ปกติคือเรากระสับกระส่าย ใจมันหวิวๆ เสียดๆ ยังไงบอกไม่ถูก เวลาผ่านไปจนดึก อยู่ๆ เราก็รู้สึกได้ถึงเตียงที่ยวบลง.. ในความมืด เราพยายามผงกหัวขึ้นมามอง สิ่งที่เห็นคือ ต้นกำลังนั่งคุกเข่าอยู่ที่ปลายเตียง ก้มหน้าลงพร้อมกับร้องไห้สะอึกสะอื้น พูดในลำคอ จับใจความได้ว่า ‘ต้นขอโทษ..’ และนั่นคือภาพสุดท้ายที่เราเห็นก่อนที่เราจะหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้..

ช่วงเช้าเราตื่นขึ้นมาหยิบโทรศัพท์ดู ปรากฏว่ามีสายที่ไม่ได้รับเป็นเบอร์ของต้นอยู่หลายสาย (เราปิดเสียงไว้ตอนนอน) แต่พอเราโทรกลับไป ปรากฏว่าเป็นเสียงคนอื่นรับสาย เขาบอกว่า ‘เจ้าของเครื่องเสียชีวิตแล้ว จากอุบัติเหตุรถชนช่วงหัวค่ำเมื่อวานที่พัทยา รบกวนให้ญาติมายืนยันศพ และรับของใช้ของผู้เสียชีวิตด้วย..’ ความรู้สึกตอนที่เราได้ฟังนี่คือเกือบวูบเลยค่ะ ช็อคมาก ทำอะไรไม่ถูก และในความช็อคนั้นก็มีความสงสัยผสมด้วย ว่าทำไมต้นถึงไปรถชนที่พัทยาได้? แล้วที่เราเห็นต้นเมื่อคืนล่ะ นั่นคือความฝัน หรือความจริง?

เรารีบออกจากบ้านทันที เพื่อไปดูศพ และรับของของต้นจากเจ้าหน้าที่ สภาพศพนี่คือดูไม่ได้เลยจริงๆ ค่ะ เราเห็นแล้วมันจุก มันพูดไม่ออก น้ำตานี่ไหลออกมาทันที เพราะนั่นคือการสูญเสียครั้งใหญ่ในชีวิตของเราเลย.. พอเจ้าหน้าที่เอาถุงพลาสติกซิปล็อคที่ใส่ของใช้ของต้นมาให้ ในนั้นมีกระเป๋าสตางค์ เศษเหรียญ กุญแจ และโทรศัพท์มือถือ เราก็ลองหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ปรากฏว่ามีข้อความไลน์ขึ้นเตือนค้างอยู่ พอเราไล่เปิดอ่านเท่านั้นล่ะ เราแทบทรุดลงกับพื้นเลยค่ะ เพราะเป็นไลน์ของผู้หญิงคนหนึ่งชื่อ แวว (นามสมมติ) ใจความประมาณว่า ต้นนัดเจอกับแวว ซึ่งแววเป็นสาวหน้าตาดี ทำงานอยู่ที่พัทยา และต้นกำลังไปหา มีส่งรูป ส่งข้อความหวานๆ ให้กันเรื่อยมา สรุปง่ายๆ คือที่ผ่านมาต้นแอบมีผู้หญิงคนอื่นนั่นเองค่ะ.. เราหันไปที่ศพต้นอีกครั้ง อารมณ์ตอนนั้นคือทั้งเสียใจ ทั้งเจ็บใจ เราไม่รู้จะเขียนระบายออกมายังไงเลย อีกอย่าง เราไม่สามารถจะโกรธ จะเกลียด หรือด่าต้นได้อีกแล้ว เพราะต้นตายจากเราไปแล้ว..

หลังจากเหตุการณ์นั้น เราบวชเลยค่ะ เรียกว่าเป็นโรคซึมเศร้าต้องรักษาอยู่ร่วมปี ..พอเวลาผ่านไป เราก็ย้อนกลับมาคิดถึงเหตุการณ์คืนนั้นในอีกมุมหนึ่ง คือต้นที่ตายไปแล้วคงจะต้องกระวนกระวาย ที่รู้ว่ายังไงก็ตามเราก็ต้องรู้เรื่องนี้อยู่ดี ซึ่งเราเชื่อว่าถ้าต้นรู้สึกผิดกับเราจริงๆ ต้นก็คงจะอึดอัดทรมานมากเช่นกัน ที่มาตายไปแบบนี้ ไม่สามารถแก้ไข หรือแม้แต่จะบอกความรู้สึกเสียใจให้เราได้รับรู้อีกต่อไปแล้ว ยังไงก็แล้วแต่ เราขออโหสิกรรมให้กับต้น เพราะอย่างน้อยเราก็เคยมีเรื่องราวดีๆ ร่วมกัน..…

Uncategorized

โรงแรมผี “ห้อง407”พัทยาสยองขวัญ

Posted by Pinkie on
โรงแรมผี “ห้อง407”พัทยาสยองขวัญ

โรงแรมผี “ห้อง407”พัทยาสยองขวัญ

โรงแรมผี ช่วงตุลาคม พวกเราจะต้องเข้าฟังการการสัมมนาวิชาการ
โครงข่ายวิศวกรรมที่เกี่ยวข้องกับเครื่องกลที่ประเทศไทยวันที่ 16-18 เดือนตุลาคม 2556
แม้กระนั้นไม่ได้เสนอบทความนะคะ ไปเอาข้อมูลการทำงานศึกษาค้นคว้าค่ะ แล้วก็งานนี้
จัดขึ้นที่โฮเต็ลดุสิตธานีพัทยา (อันนี้ขอเอ่ยชื่อนะคะ เนื่องจากไม่ใช่บังกะโลจุดเกิดเหตุ)
ตอนแรกดีใจมาก…ว่าสาขาวิชาจะต้องพาไปพักโรงแรมนี้ แต่แล้วก็จำเป็นต้องสิ้นหวัง
เมื่อพวกเราจะต้องไป พักโรงแรม อื่นที่อยู่ใกล้ๆเราอีกทั้ง 24 คนพร้อมเดินทางไปพัทยา
ด้วยรถตู้แต่ว่าแยก 2คันจ้ะ 13คนแรกไปคันที่หนึ่ง ส่วนพวกเรานั่งคันที่สองกับสมาชิกอีก 10 ท่าน

เดินทางถึงรีสอร์ทราว 4ทุ่มจ้ะ ตอนเข้ามาด้านในพวกเราก็ยกมือไหว้ศาลพระภูมิ
หน้ารีสอร์ทเพื่อขอให้ท่านดูแลคุ้มครองปกป้องรักษาและก็ในตอนนั้นเมืองไทยพวกเรามีลมพายุเข้า
ฝนตก ฟ้าผ่า ไฟดับ บิวท์มากมายอ่ะบรรยากาศ โรงแรมเข้าไปจากตรอกถนนใหญ่ราว
1 กิโลกว่าๆจ้ะ ลักษณะโรงแรมเป็นอาคารคล้ายอพาร์ทเม้นท์ มีสระว่ายน้ำด้านหลัง
ลิฟท์ที่ขึ้นไปก็แคบๆเข้าได้ไม่เกิน 4คนค่ะ เมื่อถึงชั้น 4 สิ่งที่พบเจอกลางทางเป็น
น้ำฝนที่สาดเข้ามา เจิ่งนองไปหมด ไฟกระพริบๆตกๆดับๆโอ้โห้…บิวท์เข้าไปอีก

เราได้พักกับพี่ผู้หญิงคนหนึ่งค่ะเป็นหนึ่งในอีกทีมที่ต้องนำเสนอผลงาน ซึ่งห้องต้นเรื่องคือ
ห้อง “407” เราเป็นคนไขกุญแจเข้าไปในห้อง แวบแรกที่เข้าไป ในใจก็คิดว่า
“คืนนี้ตรูเจอแน่ๆ” 5555555 แต่เราไม่ได้บอกพี่เขานะคะ วางของไรเสร็จ จัดห้องเสร็จ
เดินเช็คโน่นนี่นั่นเสร็จ ก็อาบน้ำต่อเลยค่ะ ง่วงนอนมาก เพลียสุดๆ เพราะเดินทางมาทั้งวัน
ลืมบอกไปค่ะ ห้องนี้เป็นเตียงเดี่ยว เพราะฉะนั้นเรากับพี่ต้องนอนเตียงเดียวกัน
แต่พระเจ้าช่วย…ประมาณเที่ยงคืนกว่าๆ พี่ผญ.คนนั้นบอกว่า
“เดี่ยวพี่ขอไปซ้อมนำเสนอผลงานพรุ่งนี้กับเพื่อนอีกห้องก่อนนะ” แล้วนางก็จากเราไป
ปล่อยให้เราอยู่ห้องเจ้าปัญหานั้นคนเดียวเปลี่ยวสุดๆ ไอ้เราก็คิดว่า
“หึหึ เอาอีกและ ทิ้งตรูซะแล้ว” คือบอกตรงๆค่ะ…คืนนั้นกลัวมาก ไม่รู้เพราะอะไร
ก็เลยลดความกลัวลงด้วยการเปิดทีวีดังๆนอน แข่งกับเสียงแอร์ในห้องที่ดังราวกับโรงน้ำแข็ง
และเปิดไฟทุกหลอดในห้อง ก่อนที่จะสวดมนต์ไหว้พระแผ่ส่วนกุศล
ซักพักด้วยความง่วงเราผลอยหลับไป…

ในระหว่างที่เรานอนสภาพอากาศข้างนอกโรงแรม ฝนตกแรงมากๆ ฟ้าผ่าดังสุดๆ
แต่ก็ไม่ได้ทำให้เราตื่นแต่ก็ได้ยินอยู่แว่วๆสำหรับเสียงฟ้าค่ะ เวลานอนของเราก็ผ่านไป
จนกระทั่งเรามาสะดุ้งตื่นเพราะเสียงฟ้าผ่าแรงมาก ตอนนั้นก็เป็นเวลาประมาณตีสามกว่าๆ
เมื่อเรากำลังดูเวลาจากมือถือ อยู่ๆเหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นเมื่อ
เสียงชักโครกในห้องน้ำดังขึ้น เสียงฟักบัวในห้องน้ำถูกเปิด น้ำไหล…แล้วก็ถูกปิด…
ณ จุดๆนี้เราคิดว่าพี่ผญ.คนนั้นคงกลับมาจากห้องเพื่อนแล้ว คงจะเข้าห้องตอนเรานอนอยู่
ก็เลยคิดว่าจะไม่นอนต่อ รอพี่คนนั้นออกจากห้องน้ำ แล้วค่อยนอนพร้อมกัน
ไอ้เราก็นอนรอ 5 นาทีก็แล้ว 10 นาทีก็แล้ว ทำไมพี่เขายังไม่ออกมาอีกฟร่ะ
หรือว่า ปลดทุกข์… เราก็รออีก 10 นาที ก็ไม่มีใครออกมาจากห้องน้ำเลย…
ตอนนั้นสติแตกแล้ว กลัวมาก คือ บรรยากาศตอนนั้นมันให้มากค่ะ เย็นๆเยือกๆ
หนาวๆ ฝกตกฟ้าร้อง ในระหว่างที่เราตกใจอยู่นั้น อยู่ๆไฟในห้องดับ!!!
โอ้โหว…มาดับอะไรตอนนี้ก็ไม่รู้ บอกเลยว่าแทบช็อค เรานอนช็อคบนเตียง
ทำไรไม่ถูกเลยค่ะ ซักพักประมาณเกือบ 1 นาที (1 นาทีเหมือน 1 ปี นานแทบขาดใจ)
ไฟมาค่ะ เราคลุมโปงด้วยความกลัวแล้วก็หลับไปแบบครึ่งหลับครึ่งตื่น อยู่ๆ
เราก็เห็นผญ.คนหนึ่งผมยาว ใส่ชุดสีขาวเดินออกมาจากห้องน้ำ เดินมาทางเตียงเรา
และเดินมาฝั่งที่เรานอน แล้วก็ยื่นหน้าลงมาใกล้เรา มองเราแล้วยิ้ม
แล้วก็หายตัวไป แล้วเราก็หลับต่อ อันนี้หลับแบบหลับเลยค่ะ…

พอตื่นยามเช้ามา พบว่าไม่มีใครนอนที่เตียง ซึ่งหมายความว่าพี่ผญ.คนนั้นไม่ได้กลับมานอน
ซักพักนางเปิดทางเข้ามา ด้วยกุญแจห้องอีกดอกจ้ะ พวกเราเลยถามคำถามว่า
“เมื่อคืนนี้พี่ได้เข้ามาในห้องป่ะ? ช่วงนี้ๆๆๆๆ” พวกเราก็ชี้แจงแล้วก็ถามไป
พี่เขาตอบมาว่า “ไม่หนิ เมื่อคืนนี้พี่นอนกับเพื่อนฝูงมิได้เข้ามาเลย” หึหึ
คำตอบของพี่มึง เป็นเครื่องรับรองว่า สิ่งที่มองเห็นเมื่อคืนนี้เกิดเรื่องจริง ไม่ใช่สิ่งที่พวกเราคิดไปเอง
พวกเราไม่ได้เล่าให้พี่เขาฟังค่ะ พอพี่เขาตอบพวกเราเสร็จพี่ก็เลยเข้าไปอาบน้ำ
พวกเราเลยใช้เวลานี้สวดมนต์ไหว้พระและก็แผ่ส่วนกุศลให้ผู้ใหญ่บ้านท่านนั้นไปค่ะ
มองทรงแล้วท่านอาจอยากได้ส่วนบุญส่วนกุศลจ้ะ เลยต้องการให้พวกเราสวดมนต์ให้
ส่วนเรื่องราวของโรงแรมอันนี้พวกเราไม่ได้ถามค่ะ ไม่กล้าถาม กลัวถูกกล่าวหาบ้า T T

รุ่งเช้าวันนั้นพวกเราตกลงใจว่า จะไม่อาบน้ำจะไม่ไปในงานด้วย เพราะเหตุว่าเกียจคร้าน
อีกดวงใจก็ต้องการให้เขาเปลี่ยนโรงแรม เนื่องจากนอนตรงนี้ไม่ไหวแล้ว…กลัวมากอ่ะ
สุขภาพด้านจิตเสียสุดๆ…ในที่สุดแล้ว ทางสาขาวิชาให้เปลี่ยนโรงแรมได้ค่ะ
ดีใจมากๆๆๆรอดแล้ว บอกเลยจ้ะถ้าเกิดนอนอีกวัน ตายแน่นอนช็อคมั่นใจๆ
ส่วนโรงแรมลำดับที่สองไม่มีอะไรเกิดขึ้นค่ะ นอนหลับสบายใจ…

Uncategorized

หอพักเฮี้ยน เรื่องเล่า-เรื่องหลอน

Posted by Pinkie on
หอพักเฮี้ยน เรื่องเล่า-เรื่องหลอน

หอพักเฮี้ยน

เรื่องเล่า-เรื่องหลอน หอพักเฮี้ยน

ห้องพักในมหาวิทยาลัยนับว่าเป็นหอพักที่ทำขึ้นเพื่อนิสิตและนักศึกษาที่จากถิ่นกำเนิดมาเรียนในเมืองกรุง แน่นอนว่ามหาวิทยาลัยหลายที่(ที่ไม่ใช่เอกชนบางส่วน) มักจะถูกจัดตั้งขึ้นมาไม่ต่ำลงยิ่งกว่า 30-40 ปี บางมหาลัยก็บางทีก็อาจจะอยู่มานานกกว่านั้นได้ ตัวอย่างเช่นมหาลัยที่ผมกำลังศึกษาเล่าเรียนอยู่ที่มี ตำนานกล่าวขวัญ กันมาหลายเรื่อง แล้วก็หัวข้อนี้มันก็เป็นส่วนหนึ่งส่วนใดในหลายสิบเรื่องที่เล่ากันมาปากต่อปาก จากรุ่นพี่สู่รุ่นน้องและก็จากรุ่นน้องสู่รุ่นน้องอีกครั้ง

เรื่องนี้เกิดขึ้นในตอนมหาลัยปี 1 เพื่อนผมคนนี้ผมขอให้นามสมมุติว่า หญิง ก็ตามใจนะครับ หญิงอยู่อาศัยอยู่ในหอพักในในตอนปี 1 ก่อนที่จะคุณจะย้ายออกมาอยู่หอนอก เนื่องมาจากปัญหาน้ำที่ไม่ไหลแล้วก็มีกลิ่นเหม็น

เรื่องมันเริ่มขึ้นตอนใกล้วันเข้าหอพัก หญิงไปดูภาวะห้องก่อนจะทำย้ายเข้าไป พอเพียงไปถึงก็ได้พบกับคุณครูท่านหนึ่ง คุณครูมึงกำลังจะย้ายเครื่องใช้ออกมาจากหอพัก แต่ว่าคุณก็มิได้พึงพอใจอะไร คุณตรวจสอบไปบริเวณห้อง ในห้องประกอบไปด้วยเตียงสองชั้นสำหรับผู้ที่หารกับรูมเมโท ธรรมดาแล้วมหาลัยชอบจับคู่ให้กับนิสิตที่เข้ามาอยู่ในหอพักในร่วมกัน

พอเพียงมาถึงวันย้ายเข้าหอพัก หญิงกระปรี้กระเปร่าอกชอบใจที่รุ่นพี่ในภาควิชาได้เลือกห้องได้ตามใจที่คุณปรารถนา คุณกับรูมเมโทก็ย้ายของเข้าไปอยู่ ห้องพักหญิงมีด้วยกันทั้งปวง 5 ชั้น หญิงอยู่อาศัยอยู่ในชั้นที่ 4 รูมมันข้นของคุณมีทั้งสิ้น 2 คน แต่ละคนเป็นคนของคณะครุศาสตร์สาขาเลขแล้วก็วิทยาศาสตร์ฟิสิกส์ ส่วนหญิงนั้นอยู่สาขาภาษาอังกฤษ หอพักในตรงนี้ดีตรงที่ว่ามีห้องอาบน้ำในตัว บางมหาลัยยังคงใช้เป็นส้วมรวม หญิงและก็รูมเมโทต่างพึงพอใจกับหอพักอย่างยิ่ง ถึงแม้มันจะมองแคบไปเสียหน่อยสำหรับคนสามคน แต่ว่าก็ยังดีมากยิ่งกว่าการจำต้องไปอยู่หอนอกที่มีค่าใช้จ่ายแล้วก็การเดินทางที่ยุ่งยาก

หญิงดำรงชีวิตไปเป็นปกติในรั้วของมหาลัย จนตราบเท่าวันหนึ่งภายหลังจากกระบวนการทำกิจกรรมรับน้องเสร็จ หญิงรู้สึกอ่อนเพลียเป็นอย่างมากจากการโดนรับน้องแล้วก็ในวันนั้นรุ่นพี่ก็ปลดปล่อยช้ากว่าธรรมดา ธรรมดาแล้วรุ่นพี่จะปลดปล่อยราวไม่เกิน 4 นาฬิกาครึ่ง แต่ถ้าว่าวันนี้รุ่นพี่ปลดปล่อยราว 6 นาฬิกาเย็น เหตุเพราะมีรุ่นน้องบางบุคคลมาสายและก็กระโดดรับน้อง แน่ๆว่าระยะหลังการรับน้องเริ่มแผ่วเบาลงจากการแสสังคม ฟ้าในตอนนั้นก็เพล้โพล้กว่าจะเดินไปที่หอก็แทบจะ 1 ทุ่มแล้ว หญิงรีบรับประทานข้าว อาบน้ำ แต่ว่าคุณก็คิดขึ้นได้ว่าคุณมีกิจกรรมหอพักในอีก คุณก็เลยมานะลากสังขารไปรับน้องหอพักในต่อ

เวลาได้ผ่านพ้นไปจนกระทั่งราวๆ 4 ทุ่ม ชาวหอพักในก็เลยเลิกการรับน้องและก็แยกย้ายกันไปพัก หญิงด้วยความเหนื่อยอ่อนล้ามาตลอดทั้งวันก็ลากสังขารกลับขึ้นหอพักอีกที ช่วงแรกหญิงกะจะไม่อาบน้ำรวมทั้งนอนเลย แม้กระนั้นด้วยความเกรงอกเกรงใจรูมมันข้นคุณก็เลยอาบน้ำอีกครั้งรวมทั้งนอน สหายรูมมันข้นของคุณก็เหมือนกัน

คืนนั้นหญิงนอนไม่หลับ คุณรู้สึกครึ่งหนึ่งหลับครึ่งหนึ่งตื่น คุณชอบเป็นแบบงี้ประจำในตอนที่นอนต่างสถานที่ รวมทั้งแล้วคุณก็ตื่นขึ้นมาราวๆตอนตี 2 คุณได้ยินเสียงเสมือนคนวิ่งอยู่ที่ข้างบนของหอพัก เสียงมันดังวนไปวนมาอยู่เกือบจะ 2 นาที เวลานี้หญิงเองก็มีความคิดว่าเพื่อนพ้องร่วมหอพักคงยังไม่หลับไม่นอนกัน อย่างว่าเพราะเหตุว่ามันเป็นช่วงๆปรับนิสัย ไม่สนเท่ห์ใจที่เพราะอะไรคุณก็รู้สึกแบบนั้น หญิงอุตสาหะจะหลับต่อ แต่เรื่องมันมิได้มีเท่านั้น คุณมักจจะได้ยินเสียงคนวิ่งไปๆมาๆแทบทุกคืน ระยะหลังๆมานี้หญิงเริ่มถามรูมมันข้น ซึ่งพวกคุณก็พูดว่าพวกคุณก็ได้ยินเสียงไม่มีความแตกต่างกันและก็ดูเหมือนกับว่าความขุ่นเคืองของพวกเขากำลังจะมากขึ้น

อยู่มาวันหนึ่งหญิงได้ได้โอกาสคุยกับรุ่นพี่ในสาขาประเด็นนี้ รุ่นพี่ก็เล่าให้ฟังว่า ก่อนหน้าตอนสร้างหอพักใหม่ๆประมาณ30 กว่าปีกลาย หอเกิดเหตุไฟไหม้ที่ชั้น 5 มีนักเรียนเสียชีวิตอยู่ประมาณ10-15 คน ล้วนแล้วแต่อยู่บนชั้น 5 ทั้งมวล โน่นก็เลยเป็นเหตุผลที่เพราะเหตุไรหอพักชั้น 5 ถึงมีคนเข้าไปอยู่น้อยแล้วก็จะอยู่ได้เป็นอย่างมากไม่ถึง 3 วัน ประเดี๋ยวมีคนเคาะประตูบ้าง มีคนเปิดปิดประตูบ้าง มีคนเรียกบ้าง มีเสียงวิ่งบ้าง สุดท้ายชั้น 5 ก็แทบปลอดคนอยู่ พอเพียงหญิงแล้วก็รูมมันข้นได้ยินแบบงั้นถึงกับขนลุกซู่ในทันทีทันใด รุ่นพี่ยังตบท้ายไว้ว่า ฝึกไหว้ศาลหน้าหอบ้างก็ดีนะ

นับเป็นเวลาหลายวันผ่านไปก็เกิดเหตุที่ไม่คาดคิดขึ้นอีกรอบ วันนั้นหญิงรวมทั้งสหายรูมมันข้นได้แอบซื้อเครื่องดื่มที่มีแอลกอฮอล์เข้ามาในหอพัก พวกคุณนั่งกินกันจนกระทั่งรู้สึกกรึ่มๆก่อนที่จะหญิงจะเป็นคนสมัครใจเอาแก้วไปล้างรวมทั้งชำระล้าง หญิงได้นำขวดเบียร์สดสีเขียวออกมาตั้งไว้นอกห้องเพื่อจะได้ไม่มีกลิ่นและก็คุณคิดที่จะกำจัดมันไปกับขยะถุงสีดำที่ถุงใกล้จะเต็มในอีกไม่ช้า ในช่วงเวลาที่หญิงกำลังล้างแก้วอยู่ที่ระเบียง สายตาของคุณก็ดันชำเลืองไปมองเห็นบางอย่างที่หางตา ปรากฏว่าคุณมองเห็นสตรีชุดขาวยืนอยู่ตรงศาลหน้าหอพัก ตอนต้นคุณมีความรู้สึกว่าตาฝาดก็เลยบากบั่นขยี้ตา แม้กระนั้นเทียวไปเทียวมาหญิงในชุดขาวคนนั้นก็ยังคงยืนอยู่ ที่น่ากลัวเป็นในขณะนี้มันเวลา 5 ทุ่มแล้ว หอพักปิดตั้งแต่ 3 ทุ่ม(ถ้าหากไม่รวมตอนรับน้องที่จะผ่อนผันให้ปิดราวๆ 4 ทุ่มได้) ด้วยเหตุนั้นแทบไม่มีผู้ใดมายืนอยู่นอกหอพักเลยแม้กระทั้งผู้เดียว แม้กระนั้นที่หลอนกว่านั้นก็เป็นเพศหญิงในชุดขาวคนนั้น ก็คือคุณครูที่หญิงพบวันเข้าหอพักวันแรก

เมื่อหญิงเข้าห้อง “พวก! เราว่าฉันพบแล้ว…” เพียงแค่หญิงบอกเท่านั้นบวกกับสีหน้าท่าทางที่ซีดเผือด พวกเขาก็รู้ว่าพบกับอะไรเข้า ต่อจากนั้นพวกเธอก็ติดสปีดรีบปัดกวาดขัดอย่างเร็ว หญิงจัดการใส่กลอนประตูทุกบานก่อนที่จะรีบนอนในทันทีทันใด

จากนั้นหญิงก็ย้ายออกไปอยู่หอนอกรวมทั้งไม่คิดจะกลับเข้ามาในหอพักในอีกเลย…